Uzasadnienie
SKO w [...] decyzją z dnia [...] września 2019 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. odmawiającą skarżącemu umorzenia opłaty w wysokości [...] zł powstałej w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...], do uiszczenia której zgodnie z art. 130 a ustawy Prawo o ruchu drogowym zobowiązany jest właściciel pojazdu lub osoba dysponująca pojazdem na podstawie innego niż własność tytułu prawnego w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi.
W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący jako kierowca w dniu [...] marca 2019 r. pozostawił przedmiotowy pojazd w miejscu objętym zakazem zatrzymywania (znak drogowy B-36) z tabliczką pod znakową T-24 informującą, że pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela.
Pismem z dnia [...] marca 2019 r. skarżący wniósł o umorzenie i zwrot kwoty [...]zł + [...] zł.
Organ I instancji odmówił skarżącemu umorzenia wnioskowanej kwoty.
Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 130 a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.
Ponieważ organ I instancji nie wydał w powyższym trybie decyzji, zdaniem organu II instancji jego decyzja z dnia [...] kwietnia 2019 r. była przedwczesna. Dopiero po wydaniu decyzji ustalającej koszty można rozpatrywać wniosek strony o ich umorzenie.
W skardze strona podniosła zarzut naruszenia art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa, żądając uchylenia decyzji organów obu instancji.
Skarżący podniósł zarzuty dotyczące prawidłowości wydania dyspozycji usunięcia jego pojazdu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 130 a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. 2018. 1990), pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku:
- 1) pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu;
- 2) nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c;
- 3) przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu;
- 4) pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu kierowanego przez osoby wymienione w art. 8 ust. 1 i 2;
- 5) pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela;
- 6) kierowania nim przez osobę nieposiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami albo której zatrzymano prawo jazdy i nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu poprzez przekazanie go osobie znajdującej się w nim i posiadającej uprawnienie do kierowania tym pojazdem, chyba że otrzymała ona pokwitowanie, o którym mowa w art. 135 ust. 2.
Na podstawie art. 130 a ust. 5 c ustawy pojazd usunięty z drogi w przypadkach określonych w ust. 1–2 oraz art. 140ad ust. 7 umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie, z uwzględnieniem ust. 7.
Zgodnie natomiast z art. 130 a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.
Z powyższych uregulowań wynika, że w przypadku wydania dyspozycji usunięcia danego pojazdu jego właściciel jest zobowiązany do poniesienia kosztów dotyczących m. in. usunięcia i przechowywania danego pojazdu na odpowiednim parkingu.
Koszty związane z powyższymi czynnościami winny być określone w odrębnej decyzji wydanej przez właściwy organ na podstawie art. 130 a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Po wydaniu takiej decyzji zainteresowana strona może wnosić o umorzenie ustalonych kosztów, co skutkuje wszczęciem odrębnego postępowania w tym zakresie.
Ponieważ w przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji odmawiająca umorzenia kosztów była przedwczesna, zasadnie organ II instancji uchylił ją i umorzył postępowanie organu I instancji w całości.
Na tym etapie było ono bowiem bezprzedmiotowe.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.