Uzasadnienie
U. M. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu, opisaną w rubrum postanowienia. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z [...] września 2018 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
W skardze został zawarty wniosek o przyznanie prawa pomocy, w związku z czym pismem z 19 grudnia 2018 r. przesłano skarżącej urzędowy formularz wniosku, celem wypełnienia i odesłania Sądowi.
Pismem z 27 grudnia 2018 r. skarżąca cofnęła skargę.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżąca skorzystała z uprawnienia do rozporządzania skargą również po jej wniesieniu, które co do zasady jest dla sądu wiążące. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako P.p.s.a.) Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd nie stwierdził wskazanych powyżej przesłanek. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał cofnięcie skargi za skuteczne i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postanowił jak w punkcie pierwszym sentencji. Na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z § 4 P.p.s.a. Sąd postanowił jak w punkcie drugim sentencji, mając na uwadze zasadę ekonomii postępowania.