Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił M. K. przywrócenia terminu do usunięcia braków wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych, o przyznanie płatności cukrowej i o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007. Po rozpoznaniu zażalenia M. K. na powyższe postanowienie Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa postanowieniem z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na postanowienie to M. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania powyższych postanowień.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Powołana regulacja przewiduje możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych "w granicach tej samej sprawy". Pojęcie to winno być interpretowane na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który określa przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i 135 p.p.s.a., które regulują zakres sądowej kontroli. W związku z tym należy przyjąć, iż treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. są objęte wszystkie akty administracyjne, które mieszczą się w zakresie kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne, a więc – tak jak w niniejszej sprawie – nie tylko zaskarżone postanowienie, ale także poprzedzające je postanowienie pierwszoinstancyjne.
Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się przy tym, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, s. 295-296).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż postanowienia, których dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania nie kwalifikują się do wykonania i nie wymagają wykonania. Wynika to z samej istoty tych postanowień, mających charakter procesowy. Postanowienia te nie wywołują natomiast bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych. Tylko zaś tego rodzaju akty – kreujące uprawnienia lub obowiązki na gruncie prawa materialnego – noszą cechę wykonalności i mogą być objęte wnioskiem o udzielenie ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie ulega także wątpliwości, iż skuteczność postanowień wskazanych we wniosku nie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (których zresztą skarżący nie wykazał), skoro postanowienia te nie wywołują skutków materialnoprawnych.
Mając powyższe na uwadze, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ Barbara Koś