Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpoznaniu wniosku M. G. o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r.
Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, uwzględniając wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji związany z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, skierował M. G. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (egzamin teoretyczny oraz praktyczny), w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, BE. Organ wskazał, że prawo jazdy kategorii A, B, B+E zostało wydane przez Prezydenta Miasta P. i ważne jest bezterminowo.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego, ewentualnie o uchylenie tej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], po rozpatrzeniu sprawy z odwołania M. G. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], w przedmiocie skierowania odwołującego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii B, utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał na dotychczasowy przebieg postępowania, a także merytorycznie odniósł się do sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. 113 § 1 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: "K.p.a."), sprostowało z urzędu decyzję własną z dnia [....] lipca 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2012 r., w ten sposób, że w sentencji decyzji na stronie 1 w wersie 15-16, licząc od góry, zamiast słów: w przedmiocie skierowania Pana M. G. nr PESEL [...] na kontrolne sprawdzenie w zakresie kategorii B, powinno być: w przedmiocie skierowania Pana M. G. nr PESEL [...] na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie kategorii A, B, B+E.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ wskazał, że przy sporządzaniu tekstu decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., w części osnowy zawierającej opis zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta P., omyłkowo wpisano, że odwołanie zostało złożone od decyzji w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie kategorii B. W ocenie organu, błąd ten jest oczywistą omyłką. Oczywistym jest bowiem, że decyzja Kolegium z dnia [...] lipca 2013 r. dotyczy decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2012 r., a ta decyzja wydana została w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, BE.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, M. G., wnosząc o uchylenie postanowienia oraz zarzucając naruszenie art. 113 § 1 K.p.a., poprzez jego nieuprawnione zastosowanie polegające na błędnym uznaniu przez organ, że dokonane sprostowanie dotyczy oczywistej omyłki, podczas gdy w istocie zmienia ono decyzję co do meritum, oraz art. 139 K.p.a., poprzez poszerzenie przedmiotowego zakresu rozstrzygnięcia wydanej decyzji, godząc tym samym w treść art. 8 K.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] października 2013 r.
W uzasadnieniu, organ podtrzymał stanowisko wyrażone uprzednio, wskazując, że błąd w osnowie decyzji Kolegium, zawierający nieprawidłowy opis zaskarżonej decyzji, jest oczywistą omyłką, powstałą przy sporządzaniu komputerowego zapisu decyzji. Decyzja Kolegium dotyczyła decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, B+E. Decyzja ta została zaskarżona w całości, jak również utrzymana w całości przez organ odwoławczy. Zatem oczywiste jest, że decyzja organu II instancji dotyczyła nie tylko kategorii B, lecz również pozostałych kategorii - jak w decyzji organu I instancji - jak A, B+E.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wywiódł M. G., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 113 § 1 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a., poprzez jego nieuprawnione zastosowanie i zmianę decyzji co do meritum, 2) art. 139 K.p.a., poprzez poszerzenie przedmiotowego zakresu rozstrzygnięcia wydanej decyzji, 3) art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a., polegające na nienależytym sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, poprzez niedostateczne wskazanie i omówienie podstaw dowodowych decyzji, co w konsekwencji uniemożliwia merytoryczną ocenę i kontrolę prawidłowości ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydanej decyzji.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że sprostowanie, o którym stanowi art. 113 § 1 K.p.a. nie może dotyczyć treści rozstrzygnięcia. W trybie art. 113 § 1 K.p.a. nie jest bowiem możliwe takie ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, które co do zasady mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego. W szczególności chodzi o takie zmiany, które miałyby wpływ na zakres lub rodzaj przyznanych stronie uprawnień. Przedmiotowe sprostowanie dotyczy natomiast w rzeczywistości merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., gdyż rozszerza przedmiotowo zakres decyzji, co jest niedopuszczalne. Zaskarżone postanowienie bezpodstawnie poszerza zakres rozstrzygnięcia decyzji o kategorię A i B+E.
Ponadto w ocenie wnioskodawcy dokonane sprostowanie narusza treść art. 139 K.p.a., bowiem poprzez to sprostowanie organ w istocie zmienił własne rozstrzygnięcie na niekorzyść strony. Organ nie odniósł się także do wskazanych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumentów i nie przedstawił toku rozumowania przemawiającego za takim a nie innym rozstrzygnięciem, czym dopuścił się naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Poddane kontroli pod względem legalności postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2014 r., utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2013 r., nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania, w stopniu powodującym konieczność jego uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.").
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi regulacja art. 113 § 1 K.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Spór powstały na gruncie kontrolowanej sprawy sprowadza się zasadniczo do stwierdzenia czy sprostowanie, jakiego dokonał organ administracji publicznej, dotyczyło oczywistej omyłki w sentencji decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2013 r., czy też - jak podnosi strona skarżąca - w rzeczywistości sprostowanie to doprowadziło do zmiany tej decyzji co do jej istoty, poprzez rozszerzenie zakresu przedmiotowego zawartego w niej rozstrzygnięcia.
Istota sprostowania polegała na zmianie opisu przedmiotu decyzji organu I instancji, zawartego w sentencji decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2013 r., poprzez wskazanie, że przedmiot decyzji pierwszoinstancyjnej obejmował nie tylko skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii B, lecz także w zakresie prawa jazdy kategorii A oraz B+E.
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, możliwe jest prostowanie wymienionych w art. 113 § 1 K.p.a. okoliczności zaistniałych zarówno w sentencji, jak i uzasadnieniu decyzji, bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję. Ustawodawca, mówiąc o możliwości prostowania błędów pisarskich i rachunkowych czy też oczywistych omyłek, nie daje ustawowej definicji tych pojęć, w związku z czym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 marca 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 1091/96, Lex nr 33532). Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu administracji publicznej, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów.
Natomiast inne oczywiste omyłki, to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. Oczywistość błędu powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku. Sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II OSK 940/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sprostowanie dokonane na gruncie kontrolowanej sprawy dotyczyło oczywistej omyłki w sentencji decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2013 r. w zakresie opisu przedmiotu decyzji pierwszoinstancyjnej. Sprostowanie to w żaden sposób nie doprowadziło do merytorycznej zmiany orzeczenia Kolegium, które - co jednoznacznie wynika z sentencji decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. - działając zgodnie z art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, to jest decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...].
Jednocześnie omyłka w opisie przedmiotu zaskarżonej do organu odwoławczego decyzji miała charakter oczywisty, o czym świadczy chociażby uzasadnienie decyzji drugoinstancyjnej, w którym organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że Prezydent Miasta P., wymienioną w sentencji decyzją, skierował M. G., posiadającego prawo jazdy kategorii A, B, B+E, na egzamin sprawdzający kwalifikacja, obejmujący egzamin teoretyczny i praktyczny.
Argumentacja prezentowana przez stronę skarżącą jest o tyle chybiona, że zdaje się pomijać charakter postępowania odwoławczego, uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 K.p.a., ponownie rozpoznaje sprawę administracyjną będącą przedmiotem rozstrzygnięcia w I instancji w jej całokształcie, chyba że w odwołaniu inicjującym postępowanie odwoławcze została zaskarżona decyzja organu I instancji jedynie w części (przy założeniu podzielności rozstrzygnięcia organu I instancji). Z tą ostatnią sytuacją nie mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie, już chociażby z tego względu, że strona skarżąca wniosła do Kolegium o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2012 r. w całości, ergo przedmiotem rozpoznania Kolegium była sprawa administracyjna rozstrzygnięta w I instancji w jej całokształcie.
Okoliczności tej nie mógł zmienić opis przedmiotu zaskarżonej decyzji, zawarty w sentencji decyzji drugoinstancyjnej. Wreszcie, należy także podkreślić, że przedmiotem rozpoznania organu odwoławczego nie jest decyzja organu I instancji, dlatego też omyłka w opisie tej ostatniej decyzji, o ile ma charakter oczywisty, winna co do zasady podlegać sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 K.p.a.
Także pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim część faktyczna uzasadnienia zaskarżonego postanowienia czyni zadość art. 126 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. Okoliczności faktyczne istotne dla dokonania sprostowania w oparciu o art. 113 § 1 K.p.a. są pomiędzy stronami bezsporne i zostały one przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w niezbędnym zakresie. Spór pomiędzy stronami, przypomnijmy, dotyczy charakteru samego sprostowania, a więc tego czy przekroczyło ono granice wyznaczone przez art. 113 § 1 K.p.a., stanowiąc ingerencję w merytoryczne rozstrzygnięcie decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., czy też nie. Co prawda w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w jego części prawnej, organ nie wskazał na treść regulacji prawnej będącej podstawą skarżonego rozstrzygnięcia (art. 113 § 1 K.p.a.), jednakże uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, tym bardziej że organ prezentuje argumentację, która w jego ocenie przemawia za uznaniem przedmiotowego błędu w sentencji decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. za oczywistą omyłkę.
Biorąc pod uwagę powyższe skarga, jako bezzasadna, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji wyroku.