Uzasadnienie
Skarga dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2020 r. w przedmiocie uznania ponaglenia za bezprzedmiotowe. W pouczeniu poinformowano stronę o prawie do wniesienia zażalenia do powyższego organu w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W przedmiotowej sprawie zaskarżone zostało postanowienie wydane po rozpatrzeniu ponaglenia na podstawie art. 141 O.p. Ponaglenie jest instytucją znajdującą zastosowanie w przypadku niezałatwienia sprawy przez organ podatkowy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. Organ podatkowy uznając ponaglenie za uzasadnione wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwieniu sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 141 § 2 O.p.).
Należy podkreślić, że ponaglenie z art. 141 § 1 O.p. nie stanowi środka zaskarżenia, bowiem nie służy kontroli rozstrzygnięć podjętych w postępowaniu podatkowym, natomiast stanowi środek mający przeciwdziałać bezczynności czyli swego rodzaju milczeniu organu. Ponaglenie ma na celu spowodowanie, aby stosowne rozstrzygnięcia zostały wydane. Zastosowania do niego nie mają przepisy dotyczące zażaleń zamieszczone w art. 236-239 O.p. Postanowienie wydane w związku z rozpoznaniem wniesionego przez stronę ponaglenia nie należy do postanowień kończących postępowanie, dotyczy bowiem kwestii wpadkowej, tj. bezczynności organu lub przewlekłości postępowania zaistniałej w toku danej sprawy.
Nie można uznać, że postanowienie wydane w oparciu o art. 141 O.p jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, skoro jego celem jest spowodowanie jedynie tego, aby w sprawie zostało podjęte rozstrzygnięcie. Pogląd zgodnie z którym stanowisko organu wyższego wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy, a którego odpowiednikiem jest art. 141 O.p, postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych jest szeroko zaaprobowany przez orzecznictwo (postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 872/12, postanowienie NSA z 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13). Pogląd ten sformułowany na gruncie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, znajduje pełne zastosowanie w niniejszej sprawie.
Reasumując należy zauważyć, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z uwagi na to, że na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie, a jak wykazano wyżej, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani rozstrzygające sprawę co do istoty, należy uznać, że zaskarżono rozstrzygnięcie, które nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W takiej sytuacji wniesienie skargi należy uznać za niedopuszczalne. Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga powinna zostać odrzucona. Nie ma wpływu to, że strona została przez organ błędnie pouczona.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.