Uzasadnienie
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu II instancji, utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r. nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] 2015 r. określającej wobec skarżącego zaległość podatkową w podatku akcyzowym w kwocie [...] zł.
Uzasadniając ten wniosek pełnomocnik strony skarżącej – adwokat podniósł, że brak wstrzymania wykonania postanowienia i skuteczna egzekucja powyższej bardzo wysokiej kwoty spowoduje konieczność nieodwracalnej wyprzedaży majątku skarżącego, zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej i korzystania z pomocy opieki społecznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższego przepisu wynika, że Sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności w drodze egzekucji administracyjnej, albo w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Owe niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby nastąpiła ocena Sądu zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie.
Należy wskazać, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, iż ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wskazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie decyzji jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonego postanowienia, których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę, ograniczył się do oświadczenia, które sprowadza się do wskazania, że brak wstrzymania wykonania postanowienia i skuteczna egzekucja należności podatkowej w ogromnej wysokości spowoduje niepowetowane straty po stronie skarżącego, obejmujące wyprzedaż jego majątku, konieczność zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej i doprowadzi do konieczności korzystania z pomocy opieki społecznej.
We wniosku zawartym w skardze brak jest zatem dostatecznego uzasadnienia wskazującego istnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonego postanowienia. Jak natomiast podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny – brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, CBOSA).
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skoro strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowodowałoby taką szkodę, a co więcej znaczną szkodę. Strona nie podniosła również argumentów przemawiąjących również za tym, że wykonanie powyższego postanowienia mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić trzeba, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I GZ 194/13, CBOSA).
W tym stanie rzeczy, mając na uwadze podniesione okoliczności, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.