Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Uzasadniając wniosek strona skarżąca podniosła, że w związku z zawieszeniem postępowania sądowego, organ podatkowy może w międzyczasie przystąpić do egzekucji administracyjnej, zaś natychmiastowe wykonanie decyzji z uwagi na wysokość zobowiązania, tj. ok. 25.000 zł, które obecnie przewyższa wielokrotnie wartość pojazdu, pozbawi skarżącego środków koniecznych do utrzymania.
Zarządzeniem z dnia 23 lutego 2012 r. wezwano stronę skarżącą w terminie 14 dni do wykazania możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń, złożenie stosownych dokumentów uzasadniających wniosek.
Wezwanie doręczono stronie w dniu 28 lutego 2012 r. W zakreślonym terminie strona skarżąca nie udzieliła odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki.
"Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej.
Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie.
We wniosku brak jest przekonywującego uzasadnienia wskazującego na istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak natomiast podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny – brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. FZ 65/04, niepubl.).
Zauważyć też należy, iż przepis art. 61 p.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki.
W przedmiotowej sprawie strona skarżąca, poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę, wskazała jedynie, że natychmiastowe wykonanie decyzji z uwagi na wysokość zobowiązania, tj. ok. 25.000 zł, które obecnie przewyższa wielokrotnie wartość pojazdu, pozbawi skarżącego środków koniecznych do utrzymania. Jednakże na wezwanie Sądu do uzasadnienia wniosku poprzez odwołanie się do konkretnych zdarzeń, złożenie stosownych dokumentów skarżący nie udzielił odpowiedzi.
W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, iż skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Strona nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak na wstępie.