Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia 18 września 2023 roku, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. z dnia 24 maja 2023 r., w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia świadczenia dokonanego zawiadomieniem z dnia 27 marca 2023 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach.
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 29 grudnia 2022 r. wystawionych przez Burmistrza Miasta i Gminy K., wszczął postępowanie egzekucyjne.
Zawiadomieniem z dnia 27 marca 2023 r. organ dokonał zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia socjalnego oraz renty socjalnej.
Pismem z dnia 18 kwietnia 2023 roku zobowiązany złożył skargę na dokonane zajęcie podnosząc, że tytuły wykonawcze nie zostały poprzedzone upomnieniem i zostały wadliwie sporządzone, gdyż zawierają błędy w rubrykach D-12 i D-1-1 i 4. Postanowienie organu I instancji z dnia 26 października 2021 r. jest nieprawomocne i stanowi przedmiot postępowania sądowadminstracyjnego.
Zobowiązany wniósł o rozpoznanie zarzutów do tytułów wykonawczych z 18 kwietnia 2023 r., zawieszenie postępowania egzekucyjnego oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego jako bezprzedmiotowego.
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. nie uwzględnił skargi. Wyjaśnił, że zajęcie świadczeń zostało dokonane zgodnie z przepisami. Podjęcie tej czynności było prawnie dozwolone. Argumenty zobowiązanego dotyczą zarzutów, które są rozpoznawane w innym trybie postępowania.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego.
Organ II instancji powtórzył argumentację prawną organu I instancji.
W skardze do WSA w Poznaniu strona wniosła o uchylenie w całości postanowienia organu II i instancji.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd nie ujawnił naruszenia przepisów regulujących sposób postępowania przy stosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej.
Analiza dowodów zgromadzonych w aktach administracyjnych wskazuje, że środek egzekucyjny zastosowano prawidłowo, zgodnie z prawem.
Pozwala ona na następujące ustalenia faktyczne.
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 29 grudnia 2022 r. wystawionych przez Burmistrza Miasta i Gminy K., wszczął postępowanie egzekucyjne.
Zawiadomieniem z dnia 27 marca 2023 r. organ dokonał zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia socjalnego oraz renty socjalnej.
Przedmiotowe tytuły wykonawcze, na podstawie art. 27 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2019, poz. 1438 ze zm.), zostały skierowane do egzekucji administracyjnej (klauzula organu wykonawczego).
Naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym właściwym rzeczowo do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz do zabezpieczania takich należności - art. 19 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Działał on na podstawie tytułów wykonawczych, które zostały wystawione według prawem przewidzianego wzoru (art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) oraz zaopatrzone w klauzulę o skierowaniu do egzekucji w rozumieniu art. 27 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Egzekwowany obowiązek podlega egzekucji administracyjnej (art. 2 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).
Egzekucja ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej jest środkiem prawnym ustawowo określonym do przymusowej realizacji obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 1a pkt 12 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).
Protokoły zajęcia zostały wypełnione zgodnie z dyspozycją art. 79 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przesłane do właściwego organu właściwego do wypłaty zobowiązanemu świadczeń. Zajęcie zostało dokonane z chwilą doręczenia organowi rentowemu zawiadomienia o zajęciu (art. 79 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).
Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, organ egzekucyjny zawiadomił skarżącego o zajęciu przysługujących mu świadczeń, doręczył mu odpis tytułów wykonawczych i odpis zawiadomienia przesłanego do organu rentowego, a także pouczył zobowiązanego, że nie może odbierać świadczeń poza częścią wolną od zajęcia, ani rozporządzać nimi w żaden inny sposób (art. 79 § 4 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).
Organ II instancji zasadnie zdaniem Sądu uznał, że w zawiadomieniu z dnia 27 marca 2023 r. organ egzekucyjny wskazał wysokość należności aktualną na dzień jego wystawienia, wynikającą z tytułów wykonawczych. Wierzyciel zawiadomił organ egzekucyjny o zmianie wysokości należności pismami z dnia 18 kwietnia 2023 r., nie było jednak obowiązku zawiadamiania o tym zobowiązanego. Zmiana wysokości świadczeń nastąpiła ponadto już po dokonaniu czynności zajęcia.
Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego wyjaśnić należy, że skarga w rozumieniu 54 §1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest środkiem prawnym subsydiarnym, bo jej zakres jest ograniczony zakresem stosowania innych środków zaskarżenia w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną, podstawą do uwzględnienia takiej skargi, nie mogą być zatem okoliczności stanowiące podstawę do korzystania z innych środków prawnych, a w tym okoliczności przewidziane jako podstawa do korzystania ze środka prawnego w postaci zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Organy trafnie przyjęły, że przedmiotem oceny w ramach skargi na czynności egzekucyjne jest jedynie kwestia prawidłowego stosowania środka egzekucyjnego.
Z uwagi na powyższe do uwzględnienia skargi nie mogła prowadzić argumentacja i okoliczności, które stanowią podstawę do wniesienia zarzutów w rozumieniu art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ewentualnie podstawę do umorzenia czy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
Zobowiązany wniósł zarzuty pismami z dnia 18 kwietnia 2022 r. Organ – wierzyciel oddalił wniesione zarzuty postanowieniem z dnia 30 maja 2023 r. Stało się ono ostateczne i prawomocne.
W konsekwencji brak podstaw do uchylenia dokonanej czynności egzekucyjnej.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu