Uzasadnienie
Dyrektor W. Oddziału Regionalnego ARiMR w P. (dalej: "Dyrektor ARiMR") decyzją z [...] października 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T. G. i A. G. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. z [...] lipca 2018 r., nr [...], o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności ONW, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym.
Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z [...] listopada 2011 r., nr [...], przyznał W. G. płatność ONW na rok 2011.
Decyzją z [...] lipca 2018 r., nr [...], organ ten ustalił solidarnie W. G. i A. G. kwotę nienależnie pobranych płatności ONW.
Na skutek złożonego odwołania Dyrektor ARiMR decyzją z [...] stycznia 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 3 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Po 145/19, – powołując się na art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "K.p.a.") – uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że jej uzasadnienie nie odnosi się do rozstrzygnięcia. W rozstrzygnięciu orzeczono o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności ONW, zaś uzasadnienie dotyczy kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych. Sąd stwierdził, że rozpatrując sprawę organ uwzględni podane już wskazania co do dalszego postępowania oraz to, że rozstrzygnięcie organu I instancji dotyczy W. G. i A. G..
Dyrektor ARiMR, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, podał, że decyzją tą ustalono solidarnie T. G. i A. G. kwotę nienależnie pobranych płatności. Organ powołał się na wyrok Sądu Rejonowego w C. z [...] kwietnia 2016 r., sygn. akt II K [...], z którego wynika, że wniosek o przyznanie płatności został złożony bez wiedzy i zgody W. G., czym doprowadzono ARiMR do nienależnej wypłaty środków. Organ I instancji wskazał na konieczność zwrotu płatności ONW przez T. G. i A. G. (art. 29 ust. 1 i ust. 1a ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Dz. U. z 2014 r., poz. 1438 ze zm.), z czym zgodził się organ odwoławczy.
W skardze A. G. i T. G. nie zgodzili się z zaskarżoną decyzją podnosząc, że pieniądze wpłynęły na konto W. G..
Dyrektor ARiMR w odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesiono.
Wskazać trzeba, że w sprawie zapadł prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 3 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Po 145/19. W wyroku tym eliminując z obrotu prawnego uprzednią decyzję Dyrektora ARiMR tut. Sąd wskazał na niezgodność ówczesnego rozstrzygnięcia z uzasadnieniem decyzji, a także konieczność uwzględnienia tego, że rozstrzygnięcie organu I instancji dotyczy W. G. i A. G.. Organ wziął pod uwagę pierwsze z powyższych wskazań, sporządzając uzasadnienie, które odnosi się do płatności ONW – których sprawa dotyczy – jednak zignorował drugie z tych wskazań.
Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postepowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Dyrektor ARiMR uwzględniając jedynie część wskazań tut. Sądu dopuścił się istotnego naruszenia tej regulacji. Organ poczynił konsekwentnie ustalenia faktyczne, zgodnie z którymi decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR miałaby ustalać kwotę nienależnie pobranych płatności ONW wobec T. G. i A. G., nie zaś wobec W. G. i A. G., jak ma to miejsce w rzeczywistości. Prowadzi to dodatkowo do istotnego naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.
Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor ARiMR uwzględni wyrażoną powyżej ocenę prawną i wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.