Uzasadnienie
Na mocy postanowienia referendarza sądowego, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym i określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego, G. W. zostało przyznane prawo pomocy zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Wniosek o prawo pomocy dotyczył postępowania w drugiej instancji.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] na pełnomocnika Skarżącej wyznaczyła radcę prawnego A. U.-Ł.
Wyznaczona na pełnomocnika, po zapoznaniu się z postanowieniem o odrzuceniu skargi z dnia 05 lutego 2015 roku, przedstawiła na piśmie stanowisko o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (pismo z dnia 24 czerwca 2015 roku, k. 67-68 akt sądowych). Ponadto pełnomocnik sporządziła i wniosła zażalenie na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (pismo z dnia 20 lipca 2015 roku, k. 87-88 akt sądowych) oraz na postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (pismo z dnia 29 września 2015 roku, k. 109-110 akt sądowych).
W piśmie z dnia 12 kwietnia 2016 roku, z uwagi na prawomocne zakończenie postępowania, pełnomocnik podtrzymała dotychczasowe wnioski o zasądzenie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną. Pełnomocnik ponownie złożyła oświadczenie, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały opłacone przez Skarżącą.
Zgodnie z art. 250 ustawy 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W sprawie znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. 2013, poz. 490 ze zm.).
Na wstępie wyjaśnić należy, że przedmiotem sprawy była decyzja w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym i określeniu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego (postanowienie NSA z dnia 13 lipca 2012 o sygn. akt I FSK 1555/11). W konsekwencji uznać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotem skargi nie była należność pieniężna.
Z powyższych względów wynagrodzenie wyznaczonego radcy prawnego należało ustalić z uwzględnieniem stawki określonej w §14 ust. 2 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
wynagrodzenie odpowiadające nakładowi pracy za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadzi ten sam radca prawny wynosi 75% odpowiedniej stawki minimalnej obowiązującej w pierwszej instancji - §14 ust. 2 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia.
Podstawa do obliczenia stawki minimalnej wynosi 240,00 złotych. Zatem należne radcy prawnemu wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej to 180,00 złotych. Wynagrodzenie za udział w dwóch postępowaniach zażaleniowych ustalone zostało na kwotę 240 zł, czyli według stawki określonej §14 ust. 2 pkt 2 lit. d powołanego rozporządzenia.
Obliczone w ten sposób kwoty należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług - §2 ust. 3 wskazanego powyżej rozporządzenia.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.