Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r., Nr [...] Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w P., na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1986r. – Prawo o aktach stanu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2004r., Nr 161, poz. 1688), po rozpatrzeniu wniosku B. i P. K., odmówił wpisania do aktu urodzenia dziecka wnioskodawców imienia O..
Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że według powszechniej wiedzy oraz stanowiska Przewodniczącego Rady Języka Polskiego w komunikacie opublikowanym w wydawnictwie "Komunikaty Rady Języka Polskiego przy Prezydium Akademii Nauk " Nr 2 (15) z 2004r forma imienia O. jest zdrobnieniem od imienia A. oraz O. i w związku z tym z zgodnie z art. 50 cytowanej ustawy należało odmówić wpisania do aktu urodzenia dziecka imienia O..
W odwołaniu od powyżej decyzji B. i P. K. podnieśli, że żyją w państwie demokratycznym, są członkami Unii Europejskiej i posługiwanie się starą ustawą z 1986r. jest nie na miejscu. Podkreślili również, że w innych urzędach stanu cywilnego rejestruje się imię O..
Decyzją z dnia [...] września 2006r., Nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1986r. - Prawo o aktach stanu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2004, Nr 161, poz. 1688) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, iż podziela pogląd, że imię O. jest zdrobnieniem imienia A. lub O. i przyjęcie oświadczenia o wyborze dla dziecka imienia O. naruszałoby przepis art. 50 ust. 1 ustawy - Prawo o aktach stanu cywilnego. Zapis tego artykułu w sposób oczywisty i nie budzący wątpliwości stanowi o niedopuszczalności nadania dziecku imienia w formie zdrobniałej. Ponadto podkreślił, że nie kwestionuje poglądu, iż nadanie dziecku imienia jest atrybutem władzy rodzicielskiej, jednakże granice swobody w wyborze imienia dziecka wyznaczają obowiązujące przepisy prawa tj. art. 50 cytowanej ustawy.
W skardze na powyższą decyzję B. i P. K. podnieśli, ze nie wszystkie urzędy przestrzegają art. 50 ustawy – Prawo o aktach stanu cywilnego i rejestrują imiona obcojęzyczne czy zdrobniałe.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wniosek skarżących o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym został uwzględniony.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.
Badając legalność zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest odmowa wpisania do aktu urodzenia dziecka imienia O., ponieważ stanowi ono zdrobnienie imienia A..
W pierwszej kolejności Sąd pragnie podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych i w doktrynie ugruntowany jest pogląd, że nadanie dziecku imienia jest atrybutem władzy rodzicielskiej, a przypadki dopuszczalnej odmowy wpisania do aktu urodzenia imion zgłoszonych przez rodziców są wyczerpująco wskazane w przepisach prawa, które nie podlegają rozszerzającej wykładni, umożliwiającej ograniczenie władzy rodzicielskiej w zakresie swobody wyboru imienia dziecka.
Przepisem, który ogranicza tę władzę, jest przepis art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1986r. – Prawo o aktach stanu cywilnego (t. j. Dz. U. Nr 161, poz. 1688) stanowiący, że kierownik urzędu stanu cywilnego odmawia przyjęcia oświadczenia o wyborze dla dziecka więcej niż dwóch imion, imienia ośmieszającego, nieprzyzwoitego, w formie zdrobniałej oraz imienia niepozwalającego odróżnić płci dziecka. Przepis ten zawiera pełny wykaz przypadków uniemożliwiających nadanie imienia dziecku.
Sąd rozpatrując niniejszą sprawę podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że imię O. jest zdrobnieniem imienia A. lub O.. Świadczą o tym m. in. "Zalecenia dla urzędów stanu cywilnego dotyczące nadawania imion dzieciom osób obywatelstwa polskiego i narodowości polskiej ("Komunikaty Komisji Kultury Języka Komitetu Językoznawstwa PAN", nr 1 (4)/1996), iż nie powinno się nadawać imion zdrobniałych, powszechnie używanych nieoficjalnie oraz opinia Rady Języka Polskiego przy Prezydium Polskiej Akademii Nauk jako ustawowej instytucji doradczej w sprawach używania języka polskiego, która wskazuje, że forma imienia O. jest zdrobnieniem powszechnie używanym i tak powszechnie traktowanym od wieków. Zwykle jest to zdrobnienie od imienia A., rzadziej od imienia O. ("Komunikaty RPJ" nr 2 (15)/2004), czy wykaz zaczerpnięty z Wikipedii, wolnej encyklopedii internetowej. który podaje, że popularnym zdrobnieniem imienia A. w Polsce jest O..
Jednakże podkreślenia wymaga fakt, że ani przytoczone zalecenia nie mające charakteru przepisu powszechnie obowiązującego, ani wskazana wyżej opinia, czy wykaz encyklopedyczny nie mogą stanowić podstawy do ograniczania zakresu władzy rodzicielskiej w odniesieniu do nadawania dzieciom imion. W obowiązującym stanie prawnym zatem nie można – poza przepisem art. 50 ust. 1 ustawy – Prawo o aktach stanu cywilnego – znaleźć innej podstawy prawnej ograniczania swobody rodziców, w zakresie wyboru imienia dziecka. Nadanie dziecku imienia O. to jest imienia w formie zdrobniałej stanowiłoby naruszenie art. 50 cytowanej ustawy.
Ponadto chybiony jest, zarzut skarżących, że skoro inne urzędy stanu cywilnego nadają imiona zdrobniałe to nie ma przeszkód aby urząd, który wydał zaskarżoną decyzję też takie imiona nadawał.
Zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 487) organy władzy publicznej działają na podstawie prawa i w granicach prawa. Działanie na podstawie prawa oznacza: działanie na podstawie obowiązującej normy prawnej i prawidłowe ustalenie normy prawnej. Zdaniem Sądu błędne stosowanie prawa materialnego, w tym przypadku art. 50 ust. 1 cytowanej ustawy, przez niektóre urzędy stanu cywilnego nie stanowi upoważnienia do niewłaściwego stosowania prawa przez inne urzędy.
Z tych względów. Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ M. Kosewska