Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 sierpnia 2012 r. ZP złożył skargę na czynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
Wynika to z założenia, iż postępowanie prowadzone przez sąd administracyjny nie zastępuje postępowania administracyjnego. W konsekwencji do czasu zakończenia postępowania administracyjnego nie może zostać wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne.
W odniesieniu do niniejszej sprawy - od zaskarżonej czynności zgodnie z pouczeniem zawartym w piśmie Prezydenta z dnia 27 lipca 2012 r., stronie przysługiwał środek w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa, przed złożeniem skargi do Sądu.
Tym samym wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi z pominięciem etapu ponownego rozpoznania sprawy przez administracyjny organ, należy uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a., tym bardziej, że ww. pismo organu zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie środku zaskarżenia
Uwzględniając zatem okoliczność, iż warunkiem koniecznym dopuszczalności skargi do sądu jest wcześniejsze wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, skarga wniesiona bez wezwania, jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co uzasadnia jej odrzucenie.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.