Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 czerwca 2009 roku P. J. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. o przesłanie duplikatu decyzji tego organu wydanej w dniu [...] kwietnia 2009 roku, nr [...].
Wnioskodawca wyjaśnił, że decyzja w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych nie dotarła do niego. Pomimo tego, że decyzja została przesłana drogą pocztową na jego adres zamieszkania (ul. [...]), to jednak przesyłkę błędnie przekierowano na adres biura A Sp. z o.o. przy ul [...], gdzie najprawdopodobniej odebrał ją nieupoważniony pracownik stacji, który nie przekazał korespondencji adresatowi.
W odpowiedzi Naczelnik Urzędu Skarbowego przesłał uwierzytelnioną kopię decyzji na adres wskazany przez Wnioskodawcę (B Sp. z o.o., ul. [...]). Korespondencja została odebrana w dniu 06 lipca 2009 roku.
Pismem z dnia [...] lipca 2009 roku, które dnia następnego zostało złożone w placówce pocztowej, P. J. wystąpił o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W uzasadnieniu żądania wskazał, że nie mógł w terminie wnieść odwołania, gdyż korespondencja została przekazana nieupoważnionej osobie, wskutek czego wydana decyzja nie dotarła do adresata.
W dniu [...] lipca 2009 roku wpłynęło odwołanie P. J. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] kwietnia 2009 roku, nr [...].
Odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało przekazane Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu.
Postanowieniem z dnia [...] września 2009 roku Dyrektora Izby Skarbowej stwierdził, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że rozstrzygnięcie organu I instancji, zawierające prawidłowe pouczenie o przysługującym trybie odwoławczym, zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 21 kwietnia 2009 roku. Stąd odwołanie od przedmiotowej decyzji, zgodnie z dyspozycją art. 223 §2 ustawy – Ordynacja podatkowa, należało wnieść w terminie 14 dni od daty jej doręczenia, czyli najpóźniej w dniu 05 maja 2009 rok.
Podkreślając, że postanowieniem z dnia [...] września 2009 roku odmówiono podatnikowi przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że odwołanie oznaczone datą [...] lipca 2009 rok zostało wniesione z uchybieniem terminu.
P. J. skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu skargi podniósł, że adresowana do niego korespondencja została przekazana osobie nieupoważnionej do jej odbioru.
Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi powołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się uzasadniona.
Dyrektor Izby Skarbowej z naruszeniem art. 191 ustawy – Ordynacji podatkowej przyjął, że zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji (k.12b akt administracyjnych) rodzi domniemanie doręczenia adresatowi decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu 21 kwietnia 2009 roku.
W ocenie Sądu adnotacja doręczyciela, że korespondencja została doręczona adresatowi, pozostaje w sprzeczności z treścią pokwitowania odbioru pisma.
W miejscu przeznaczonym na pisemne potwierdzenie odbioru widnieje bowiem odcisk pieczęci "A" H. J. ul[...]" oraz nieczytelny podpis osoby odbierającej korespondencję. Podkreślić przy tym należy, że korespondencja została skierowana na adres zamieszkania Skarżącego (ul. [...]).
W ocenie Sądu już tylko treść zwrotnego potwierdzenie odbioru przesyłki uprawdopodabnia zarzuty Skarżącego, że korespondencja faktycznie, aczkolwiek omyłkowo, została przekierowana na adres biura "A" przy ul. [...], gdzie odebrał ją pracownik upoważniony do posługiwania się pieczęcią tego podmiotu gospodarczego. Przyjąć należy, że odbiór pisma pokwitowała osoba upoważniona do odbioru korespondencji przez ten podmiot gospodarczy.
Zgodnie z treścią przepisu art.144 zd. 1 ustawy - Ordynacja podatkowa organ podatkowy doręcza pismo za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Pismo doręcza się stronie chyba, że działa przez przedstawiciela lub pełnomocnika (art. 145 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej). Z kolei w myśl art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy. Doręczenie w miejscu pracy (miejscu prowadzenia działalności gospodarczej) jest także skuteczne, jeśli potwierdzenia odbioru pisma dokonała osoba upoważniona przez pracodawcę do odbioru korespondencji.
Z pokwitowania odbioru korespondencji nie wynika, że pismo odebrał adresat osobiście. Odcisk pieczęci w miejscu pokwitowania wskazuje, że korespondencję pozostawiono w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez H.J. (ojca Skarżącego). Jednocześnie treść dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie pozwala stwierdzić, że "A" przy ul. [...], to miejsce pracy Skarżącego (art. 148 §2 pkt 2 Ordynacji podatkowej).
W ocenie Sądu zwrotne potwierdzenie odbioru pisma nie uprawniało Dyrektora Izby Skarbowej do stwierdzenia, że decyzje doręczono adresatowi. Jednocześnie dowody zgromadzone w aktach sprawy nie usprawiedliwiają twierdzenia, że doręczenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego było skuteczne w świetle art. 148 ustawy – Ordynacji podatkowej.
W tych okolicznościach nie ma podstaw do przyjęcia, że kwestionowana decyzja została doręczona P. J. w dniu [...] kwietnia 2009 roku, a tym samym, że bieg terminu do wniesienia odwołania przez P. J. został otwarty w tej dacie.
Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze, że doręczenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. wydanej w dniu [...] kwietnia 2009 roku, nr [...], według dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, miało miejsce 06 lipca 2009 roku, czyli w dacie odebrania korespondencji zawierającej uwierzytelnioną kserokopię kwestionowanej decyzji.
Stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało uchylić zaskarżony akt. Orzeczenie o kosztach postępowania i wykonalności zaskarżonego aktu ma swoje uzasadnienie w przepisach art. 152 oraz art. 200 w związku z art. 205 §1 cytowanej ustawy.
/-/ M. Ławniczak /-/ B. Sokołowska /-/ M. Lorych-Olszanowska