Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 162 kpa w związku z art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2002r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) stwierdził wygaśnięcie z dniem [...]r. zezwolenia nr [...] na sprzedaż przez M.I. alkoholu w sklepie zlokalizowanym w P. przy ulicy Z. [...].
W uzasadnieniu decyzji podano, że zezwolenie wygasło z powodu nieuiszczenia opłaty w terminie do dnia [...]r.
W odwołaniu od powyższej decyzji M.I. zarzuciła naruszenie prawa, a w szczególności art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem odwołującej się nie została ona poinformowana o skutkach uchybienia terminu do wniesienia opłaty.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...]r. nr [...] działając na podstawie art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. Nr 122, poz. 593 ze. zm.), art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji podano, że zgodnie z art. 11 (1) ust. 7 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2002r. Nr 147, poz. 1237 ze zm.) przedsiębiorca ma obowiązek wniesienia na rachunek gminy opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego. Tymczasem M. I. nie dopełniła tego obowiązku, a zatem przedmiotowe zezwolenie wygasło z mocy prawa.
W skardze na powyższą decyzję M.I. powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta. Podniosła nadto, iż miała zamiar uiścić opłatę, lecz w związku z przejściowymi trudnościami finansowymi nie mogła tego uczynić w przepisowym terminie. Zdaniem skarżącej zgodnie z art. 9 Kpa gmina miała obowiązek pouczyć ją o konsekwencjach niedochowania terminu wniesienia opłaty a z powodu braku takiego pouczenia nie może ponosić ujemnych skutków uchybienia terminu do wniesienia opłaty. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, opierając się na argumentacji zawartej uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreśliło ponadto, iż decyzja Prezydenta Miasta ma charakter deklaratoryjny, albowiem określała jedynie powstały stan prawny
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przepis art. 11¹ ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. Nr 147, poz. 1237 z 2002 r. ze zm.) stanowi w ust. 1, że w celu pozyskania dodatkowych środków na finansowanie działań związanych z profilaktyką i rozwiązywania problemów alkoholowych gminy pobierają opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Opłata ta w myśl art. 11¹ ust. 7 cyt. ustawy wnoszona jest na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego. Jak przy tym wynika z art. 12 pkt 5 cyt. ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w przypadku niedokonania we wskazanych terminach opłaty przewidzianej w art. 11¹, zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wygasa. Jakiekolwiek przy tym przyczyny nieuiszczenia opłaty w terminie - w szczególności przyczyny wskazywane przez skarżącą- nie uchylają wskazanej w tym przepisie konsekwencji prawnej. Organ administracji potwierdza to - jak w niniejszej sprawie - jedynie decyzją o charakterze deklaratoryjnym.
Tak więc skoro skarżąca nie dokonała we wskazanym terminie opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu - zezwolenie to wygasło z mocy prawa na podstawie art. 12 pkt 5. ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Nie znajdują uzasadnienia zarzuty skarżącej dotyczącej naruszenia przez organy administracji art. 9 Kpa. Obowiązek do informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na obowiązki i prawa strony czy też wymóg czuwania, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa nie może być rozumiany jako obowiązek organów administracji do udzielania porad prawnych czy zastępowania stron w wypełnianiu przez nie obowiązków wynikających z ustawy. Tym bardziej iż jak sama skarżąca stwierdziła - działalność gospodarczą prowadziła już od dłuższego czasu i wiedziała o konieczności uiszczenia opłaty za udzielone pozwolenie na sprzedaż alkoholu w sklepie. Trudno zatem w ogóle podzielić pogląd skarżącej, iż prowadząc taką działalność mogła nie znać przepisów prawa, w szczególności ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a tym bardziej, iż nie miała wiedzy o skutkach naruszenia przepisów tej ustawy.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że nie znajdują uzasadnienia zarzuty zawarte w skardze a zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - orzekło jej oddaleniu.
/-/ Sz.Widłak /-/M.Kwiecińska /-/ K. Wolna-Kubicka