Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga P D na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia... r., nr....
W petitum skargi skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jednak nie uzasadnił wniosku w tym przedmiocie.
Zarządzeniem z dnia 13 maja 2013 r. skarżący został wezwany do wykazania w terminie 14 dni okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione (np. poprzez złożenie dokumentów finansowo - księgowych, deklaracji podatkowych czy też podania innych zdarzeń lub okoliczności obrazujących sytuację majątkowo - finansową strony).
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem nadanym dnia 28 maja 2013 r. skarżący wskazał, iż nie posiada środków finansowych pozwalających na zapłatę kwot wynikających z zaskarżonej decyzji (jak również kwoty podatku akcyzowego); nie jest również w stanie uzyskać gwarancji bankowych, które mogłyby stanowić zabezpieczenie wykonania zaskarżonych decyzji. Według wnioskodawcy, podjęte czynności egzekucyjne, w przypadku zajęcia składników mienia (np. pojazdy mechaniczne lub nieruchomości), sprzedaż tego mienia w drodze licytacji, spowoduje powstanie nieodwracalnych skutków prawnych, jak również strat. Skarżący może jedynie otrzymać kwotę ze sprzedaży tego mienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tą możliwość.
W następstwie przyjętej przez ustawodawcę w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady dyspozytywności, decyzja strony skarżącej o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie jej ochrony tymczasowej pociąga za sobą obowiązek uzasadnienia przez nią wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia tej ochrony (vide: postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 339/07). Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do skarżącej. Jej twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej, na przykład odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego. Jeśli skarżący nie dołączy do wniosku takich dokumentów, Sąd nie ma obowiązku wyręczania wnioskodawcy w kwestii dokumentowania jego trudnej sytuacji majątkowej.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie jest decyzja dotycząca określenia zobowiązania w opłacie paliwowej. Podkreślić należy, że egzekucja należności pieniężnych, co do zasady, nie stanowi skutku trudnego do odwrócenia, bowiem wyegzekwowane świadczenie podlega zwrotowi w razie uchylenia zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z 30 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 28/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu, analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uzasadnia stwierdzenie, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła w nim w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał w sposób przekonywujący, że w razie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P w sprawie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej zostanie narażony na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy stwierdzić, że twierdzenie skarżącego jest gołosłowne. Wprawdzie przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia, jednak uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych tylko twierdzeniach strony.
Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko (por. postanowienie NSA z 4 stycznia 2011r., sygn. akt II OZ 1302/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnioskodawca nie załączył stosownej dokumentacji, z której wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.