Uzasadnienie
Skarżąca D. K., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, pismem z dnia 17 stycznia 2018 roku wystąpiła z żądaniem zwolnienia od kosztów sądowych w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi w kwocie 720 zł.
Na wezwanie Sądu skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w którym wskazała, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych w zakresie całkowitym.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem. Pozostaje na utrzymaniu męża, który osiąga dochody w wysokości 2000-2500 zł netto miesięcznie. Skarżąca posiada samochód osobowy o wartości około 5.500 zł.
Oświadczenie majątkowe Skarżącej okazało się niepełne i budziło wątpliwości przez co nie pozwalało na przeprowadzenie oceny zdolności do poniesienia kosztów sądowych. Z dokumentacji włączonej do akt administracyjnych wynika, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą.
Pismem z dnia 24 stycznia 2018 roku, doręczonym pełnomocnikowi w dniu 29 stycznia 2018 roku, skarżąca została zobowiązana do uzupełnienia oświadczenia majątkowego.
Wnioskodawczyni nie wykonała wezwania. Natomiast w terminie otwartym na uzupełnienie oświadczenia majątkowego uiściła wpis od skargi w kwocie 720 zł.
Zgodnie z art. 246 §1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Powyższe oznacza, że strona ubiegająca się o tzw. prawo ubogich powinna wykazać, że pomimo ograniczenia wydatków do granic zabezpieczenia kosztów koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny nie jest w stanie wygospodarować środków na koszty sądowe. Dopiero wykazanie takich okoliczności uzasadnia stanowisko, że koszty sądowe ograniczają realizację konstytucyjnego prawa do sądu.
Skoro strona uchyla się od przedstawienia dokumentacji wskazanej w wezwaniu sądowym, to powinna liczyć się z tym, że sąd (referendarz sądowy) nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania jej prawa pomocy. Brak współpracy ze strony wnioskodawczyni skutkuje uznaniem, iż nie wykazała ona zaistnienia przesłanek koniecznych dla przyznania jej prawa pomocy.
Z tych względów, na podstawie art. art. 246 §1 pkt 2, art. 255 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.