Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 grudnia 2017 roku o sygn. akt III SA/Po 681/17, w sprawie ze skargi Spółki A. w K., uchylił decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w P. z dnia [...] czerwca 2017 roku nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora W. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2017 roku, nr [...]
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w P.., po rozpoznaniu odwołania strony, wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2018 nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora W. Oddziału Wojewódzkiego NFZ w P. decyzją z [...] kwietnia 2018 roku nr [...]/0 w przedmiocie oddalenia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej.
Wojewódzki Sąd administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 marca 2019 roku o sygn. akt III SA/Po 554/18 uchylił decyzję z dnia [...] czerwca 2018 nr [...]
Sąd stwierdził, że organy administracji nie zastosowały się do oceny prawnej i nie wykonały prawidłowo wytycznych Sądu zawartych w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu z 23 listopada 2017 roku o sygn. akt III SA/Po 681/17, które wiązały organ ponownie rozstrzygający sprawę, jak i sąd administracyjny rozpoznający skargę na kolejną decyzję rozstrzygającą tę samą sprawę administracyjną.
Sąd zobowiązał organ do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego dotyczące zakresu i istoty umowy nr [...] na świadczenie usług łączącej skarżącą z Spółką B w aspekcie możliwości wykonywania usług w standardzie DICOM. Okoliczności te powinny być wykazane na podstawie nie tylko dokumentu przedmiotowej umowy a przede wszystkim na podstawie dowodu z zeznań jej stron. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 65 §2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (Dz.U. 2018, poz. 1025) w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Tekst dokumentu nie stanowi wyłącznej podstawy wykładni ujętych w nim oświadczeń woli składanych indywidualnie oznaczonym osobom i dopuszczalny jest dowód z zeznań świadków lub z dowodów z przesłuchania stron, jeżeli jest to potrzebne do wykładni niejasnych oświadczeń woli stron zawartych w dokumencie.
W takim przypadku bowiem wspomniane dowody nie są skierowane przeciw osnowie dokumentu, a jedynie posłużyć mają jej ustalaniu w drodze wykładni (uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów SN z 29 czerwca 1995 r., III CZP 66/95, LexisNexis nr 301835 (OSNC 1995, nr 12, poz. 168). Zatem ważna jest nie tylko literalna treść dokumentu umowy, ale także zamiar i wola stron umowy w zakresie przedmiotu tejże umowy, np. dotyczące formatu DICOM.
Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w P., decyzją z dnia [...] października 2019 roku, nr [...] ponownie utrzymał w mocy decyzję Dyrektora W. Oddziału Wojewódzkiego NFZ w P. decyzją z [...] kwietnia 2018 roku nr [...]/0 w przedmiocie oddalenia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej.
Spółka A w K. ponownie skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego.
Skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora W. Oddziału Wojewódzkiego NFZ w P. dnia z [...] kwietnia 2018 roku nr [...]/0.
W ocenie Spółki zaskarżona decyzja:
- - obarczona jest wadą nieważności w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, gdyż utrzymuje w mocy decyzję opartą na nieistniejącej podstawie prawnej,
- - naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 77 §1, art. 80 oraz art. 107 §1, §2 i §3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz niedokonanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz przyjęcie ustaleń faktycznych, które nie są zgodne z rzeczywistością, co przyczyniło się do wydania sprzecznej z prawem decyzji,
- - naruszenie art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wyciągnięcie błędnych i nieprawdziwych wniosków, które naruszają zasadę związania organu administracji publicznej oceną wyrażoną w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego,
- - narusza art. 149 ust.1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez odrzucenie oferty, która spełniała warunki określone przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust.1 pkt 3 powołanej ustawy,
- - naruszenie art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez naruszenie zasady równego traktowania świadczeniobiorców ubiegających się o zawarcie umowy oraz zasady uczciwej konkurencji poprzez odrzucenie oferty, gdy prowadzenie dokumentacji medycznej w formie elektronicznej jest warunkiem dodatkowo punktowanym, a oferta skarżącej pomimo braku spełnienia tego warunku była najlepszą ze startujących w konkursie w zakresie dostępności świadczeń dla pacjenta,
- - naruszenie art. 144 ust. 1 w związku z art. 154 ust. 7 ustawy oświadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez brak zastosowania trybu postępowania, jaki powinien być stosowany w sytuacji prawomocnego uchylenia uprzednio wydanej decyzji konkursowej.
Dyrektor W. Oddziału Wojewódzkiego NFZ w P., podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu [...] lipca 2020 roku pełnomocnik organu poinformował o złożeniu zawiadomienia o przestępstwie związanego z fałszerstwem dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.
Sąd nie ujawnił ani naruszenia prawa materialnego, ani naruszenia prawa procesowego, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub usunięcia tej decyzji z obrotu prawnego z innego powodu. Nieuzasadnione są zarzuty naruszenia art. 107 §1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2018, poz. 2096 ze zm.).
Zaskarżona decyzja w żadnym zakresie nie narusza art. 6, art. 7, art. 77 §1, oraz art. 80 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (w związku z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.). W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że w kontrolowanej sprawie wydane zostały przez tut. Sąd już dwa prawomocne wyroki: z 7 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 682/17, oraz z 14 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Po 524/18. Oznacza to, stosownie do art. 153 P.p.s.a., że zarówno Dyrektor Oddziału NFZ, jak i tut. Sąd związany pozostaje wyrażoną w tych wyrokach oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania.
Art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z. stanowiący w sprawie materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia mówi o odrzuceniu oferty zawierającej nieprawdziwe informacje. Jak już zauważył tut. Sąd w wyroku z 7 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 682/17, wprawdzie ustawodawca nie wyjaśnił, co należy rozumieć przez pojęcie "nieprawdziwe informacje", do którego odwołuje się ten przepis, jednak przyjąć trzeba, że przez podanie nieprawdziwych informacji uznane być powinno takie działanie świadczeniodawcy, który aby uzyskać pozytywne dla siebie rozstrzygnięcie podaje informacje, które nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości. Tut. Sąd zauważył przy tym, że "nieprawdziwość" informacji musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania.
W realiach kontrolowanej sprawy Dyrektor Oddziału NFZ wykazał, że skarżąca spółka podała nieprawdziwą informację deklarując w złożonej ofercie – "prowadzenie dokumentacji medycznej indywidualnej w rozumieniu przepisów ustawy o prawach pacjenta w postaci elektronicznej, przy czym w przypadku wystawiania recept i skierowań co najmniej przez nanoszenie danych wyłącznie za pomocą wydruku".
Już w tym miejscu nie można zgodzić się z twierdzeniami skarżącej, w których sugeruje ona, że podanie nieprawdziwych informacji względem warunku fakultatywnego, który jest warunkiem dodatkowo punktowanym (rankingującym) – jak warunek powyższy – nie oznacza konieczności odrzucenia oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z. Sądowi znany jest pogląd, w myśl którego oferta zawierająca nieprawdziwą odpowiedź na pytanie o charakterze rankingującym nie powinna zostać odrzucona, a jedyną ujemną konsekwencją dla oferenta powinien być brak dodatkowych punktów, lecz Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę poglądu tego nie podziela. Przede wszystkim dlatego, że nie znajduje on wyraźnego oparcia w przepisach prawa, pozostając w sprzeczności z literalnym brzmieniem art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z. Poza tym, należy zwrócić uwagę na aspekt aksjologiczny, dodatkowo przemawiający przeciwko przyjęciu takiego poglądu.
Otóż, jego upowszechnienie mogłoby stanowić zachętę do podejmowania przez oferentów działań godzących w zasady uczciwej konkurencji, polegających na celowym składaniu ofert nierzetelnych, z nadzieją na uzyskanie dodatkowych punktów na podstawie nieprawdziwych informacji, skoro jedyną sankcją w razie ewentualnego wykrycia takiej nierzetelności byłby brak tych dodatkowych punktów, których oferent i tak by nie uzyskał, gdyby od razu złożył oświadczenie prawdziwe (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 4 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 637/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Konsekwencją zawarcia w ofercie nieprawdziwej informacji – jak ta wykazana przez Dyrektora Oddziału NFZ – powinno być zatem, jak słusznie przyjął organ, odrzucenie oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z. Jest to bowiem tego rodzaju informacja, której podanie w ofercie w sposób niezgodny z prawdą, może mieć przynajmniej potencjalnie istotny wpływ na wynik konkursu.
W wyroku tut. Sądu z 7 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 682/17, przesądzono prawidłowość interpretacji przez Dyrektora Oddziału NFZ przepisów związanych z zachowaniem warunków prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej. Sąd w wyroku tym uznał – powołując się zwłaszcza na § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia SIM – za zgodne z prawem stanowisko organu, w świetle którego dla wypełnienia znamion dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej, o której mowa w rozporządzeniu DM, wydanym na podstawie art. 30 ust. 1 u.p.p., wymaganym jest, aby udostępniana ona była w formacie XML, a w zakresie wymiany i interpretacji danych medycznych związanych z diagnostyką obrazową w standardzie DICOM.
Z uwagi na związanie powyższą oceną prawną nie można uznać, aby trafny był zarzut skarżącej, jakoby w sprawie zaszła przesłanka nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jaka miałaby się sprowadzać do oparcia tej decyzji na nieistniejącej podstawie prawnej. Wbrew wyrażanym w tym względzie twierdzeniom skarżącej nie jest przedmiotem rozważań w realiach tej sprawy to, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa zobowiązana ona była do prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej, lecz to, czy deklarując prowadzenie tego rodzaju dokumentacji – do deklaracji której skarżąca nie była przecież zobligowana z uwagi na fakultatywny charakter stosownego warunku – skarżąca podała informację odpowiadającą rzeczywistości. Podkreślenia przy tym wymaga, że istotne dla oceny powyższego zagadnienia pozostają – wbrew sugestiom skarżącej – przepisy obowiązujące w momencie otwarcia oferty. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że oceny prawdziwości oświadczeń wiedzy (informacji, zapewnień itp.) zawartych w ofertach składanych przez oferentów w postępowaniu konkursowym należy dokonywać najpóźniej na dzień otwarcia oferty.
Dopiero wówczas zostają one zakomunikowane adresatowi (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 4 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 637/14, CBOSA). Brak przy tym wątpliwości co do treści znajdujących w sprawie zastosowanie norm prawnych (art. 7a K.p.a.).
Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ uwzględnił ocenę prawną i wykonał wskazania, co do dalszego postępowania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Poznaniu z dnia 12 marca 2019 roku o sygn. akt III SA/Po 554/18.
Organ przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe dotyczące przedłożonego przez skarżąca Spółkę dokumentu umowy o świadczenie usług z Spółką B Ten stan rzeczy potwierdzają akta administracyjne, a także argumentacja skargi. Wykonanie wskazań zawartych w wyroku z dnia 12 marca 2019 roku nastąpiło zgodnie z oceną prawną sądu administracyjnego, który zobowiązał organ do tego, aby ustalenia faktyczne dotyczące formatu DICOM zostały poczynione z uwzględnieniem reguł prawa cywilnego, czyli w oparciu o analizę tekstu przedłożonego dokumentu umowy, ale powinny też zostać poprzedzone dowodem z zeznań świadków lub z dowodem z przesłuchania stron umowy w celu usunięcia niejasności co do oświadczeń woli powstałych na tle analizy jej treści.
Wyniki uzupełniającego postępowania dowodowego nie pozostawiają żadnych wątpliwości, co do tego, że skarżąca Spółka nie dysponuje narzędziami do prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej. Po wykonaniu wskazań sądu administracyjnego powstały wątpliwości, czy skarżąca Spółka w ogóle zawarła umowę o dostarczenie formatu DICOM. Zgodnie bowiem z zeznaniami Prezesa Spółki B. z dnia [...] września 2019 roku M. M. umowa nie została zawarta, a przedłożony do akt sprawy dokument jest opatrzony fałszywymi podpisami. Świadek stwierdził również jednoznacznie,że nigdy nie doszło do wdrożenia oprogramowania Spółki B u skarżącego.
Z kolei skarżący nie przedłożył też pomimo wezwań organu załączników do tej umowy, a w trakcie rozprawy administracyjnej stwierdził jedynie że ich nie posiada. Nawiązując więc do wytycznych WSA w Poznaniu z [...] marca 2019 roku w aspekcie zamiaru i woli stron w zakresie przedmiotu umowy ze Sółką B za uprawnione należy uznać stanowisko organu,że skarżąca nie zapewniła odwzorowania zdjęć analogowych do formatu Dicom. Warunek prowadzenia "elektronicznej dokumentacji medycznej indywidualnej w rozumieniu przepisów ustawy o prawach pacjenta w postaci elektronicznej,przy czym w przypadku wystawiania recept i skierowań co najmniej przez naruszenie danych wyłącznie za pomocą wydruku" nie został więc spełniony. Na marginesie wskazać tylko trzeba, że nie jest tak, jak twierdzi skarżąca, aby zeznania prezesa zarządu Spółki B w powyższym zakresie w ogóle nie znajdywały potwierdzenia w wyjaśnieniach, czy zeznaniach prezes zarządu skarżącej spółki.
Z tych ostatnich wynika bowiem, że przedłożona umowa miała charakter jedynie "umowy przedwstępnej", co zresztą powtórzone zostało w treści samej skargi (s. 6 skargi), ergo i na tej podstawie nie sposób stwierdzić, aby ostatecznie – przed otwarciem oferty – w ogóle doszło do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie wspominając już o przystąpieniu do jej wykonania. Jak bowiem wynika dodatkowo z zeznań prezesa zarządu Spółki B nie nastąpiło w ogóle wdrożenie oprogramowania tej spółki u skarżącej. Co więcej, czego skarżąca już nie kwestionuje i co znajduje potwierdzenie w przedłożonych do skargi załącznikach do umowy, wdrożenie to miało nastąpić dopiero w okresie od [...] stycznia 2017 r. do [...] lutego 2017 r.
Wbrew zarzutom skargi Dyrektor W. Oddziału Wojewódzkiego NFZ nie naruszył obowiązku dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy przez to, że nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego grafologa, czy też dlatego, że zaniechał przesłuchania innych członków zarządu Spółki B., w tym tych uprawnionych do składania oświadczeń woli w 2017 roku. Ujawnienie bowiem na tle zebranego materiału dowodowego braku obowiązku dostarczenia na rzecz skarżącej narzędzia do prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej było wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej i nie wymagało dodatkowych czynności dowodowych. Celem postępowania administracyjnego nie jest bowiem rozstrzyganie, czy zachowania strony biorącej udział w postępowaniu konkursowym wyczerpują znamiona czynu karalnego/przestępstwa. Takie okoliczności jak to, czy skarżąca dopuściła się przestępstwa sfałszowania podpisów na umowie, czy też przestępstwa posłużenia się sfałszowanym dokumentem umowy, nie miało żadnego znaczenia dla wyjaśnienia stanu faktycznego kontrolowanej sprawy, czy dla jej załatwienia, mającego na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Natomiast skutek ich oceny,zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika organu, złożonym na rozprawie znajdzie swój finał przed organami ścigania. Okoliczność, że skarżąca Spółka nie dysponuje niekwestionowaną wierzytelnością o dostarczanie narzędzia do prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej oznacza, że nie spełnia warunków konkursu. Konieczność podejmowania dalszych czynności wyjaśniających w sprawie administracyjnej definitywnie ustała z chwilą ujawnienia wskazanych okoliczności. W świetle przedstawionych powyżej ustaleń faktycznych, które Sąd przyjmuje jako własne, za całkowicie nieuzasadnione należy uznać zarzuty dotyczące rażąco błędnego zastosowania prawa materialnego.
Z kolei nieprawidłowego zastosowania art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. 2017, poz. 1938 ze zm.) nie dowodzi zaniechanie "obiektywnej weryfikacji twierdzeń i zarzutów prezesa zarządu Spółki B W sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że skarżąca Spółka nie pozyskała od Spółki B. narzędzia do prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej w zakresie odwzorowywania obrazów radiologicznych w formacie DICOM. Jednocześnie skarżąca Spółka nie wykazała innego źródła pozyskania tego narzędzia, a w treści skargi przyznaje, że w związku z stanowiskiem Spółki B. nie dysponuje taką możliwością prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej, co w jej ocenie powinno jednak skutkować tylko częściowym odrzuceniem oferty. W oparciu o całokształt tak zgromadzonego materiału dowodowego organ uznał, że nie było zamiarem stron, które miały podpisać wspomnianą umowę, zapewnienie odwzorowania analogowych zdjęć radiologicznych do formatu DICOM.
Skarżąca tej oceny materiału dowodowego skutecznie nie podważyła. Okoliczność, ze skarżąca prezentuje w tym względzie ocenę odmienną, nie jest wystarczająca dla skutecznego zarzucenia organowi naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Nie powinno przy tym umknąć uwadze, że twierdzenia skarżącej w rozważanym zakresie pozostają niejednoznaczne, bowiem z jednej strony stara się ona wykazać błędność uznania przez organ, że nie zapewnia odwzorowania zdjęć analogowych do formatu DICOM, z drugiej zaś strony wskazuje na: "niedostosowanie systemu prowadzenia tejże dokumentacji (elektronicznej dokumentacji medycznej – przyp. Sądu) do zastosowania ww. formatu (formatu DICOM – przyp. Sądu) i brak obiektywnej możliwości jego użycia" (s. 7 skargi).
Co więcej-przesłuchana w dniu [...] września 2019 roku S. S.- Prezes Zarządu Spółki A zeznała,że nie ma wiedzy,w jakim formacie należy odwzorowywać zdjęcia radiologiczne,a zdjęć radiologicznych zrobionych w jakości analogowej nie odwzorowuje się w formacie Dicom, bowiem tracą jakość i nie są wiarygodne. W oparciu o całokształt tak zgromadzonego materiału dowodowego zasadnie organ uznał, że nie było zamiarem stron, które miały podpisać wspomnianą umowę, zapewnienie odwzorowania analogowych zdjęć radiologicznych do formatu DICOM.
Wyniki uzupełniającego postępowania dowodowego nie pozostawiają więc wątpliwości, że umowa (umowa przedwstępna) o dostarczenie narzędzia do prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej nie została zawarta, a strona nie dysponowała narzędziem odwzorowywania zdjęć radiologicznych w formacie Dicom. Brak jest zatem podstaw do formułowania zarzutów, że skarżąca Spółka spełniała warunki konkursu na dzień złożenia oferty. Właściwą podstawę do zastosowania przepisów prawa stanowią ustalenia o faktach, a nie deklaracje/przekonania przedstawicieli skarżącej Spółki o treści rzekomo zawartej umowy. Skoro Spółka B uznaje, że umowa nie została zawarta, to skarżąca Spółka nie miała żadnych podstaw do formułowania twierdzeń o spełnieniu warunku prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej poprzez zlecenie prowadzenia takiej dokumentacji podmiotowi zewnętrznemu (Spółką B rozwija.
Reasumując,organ trafnie uznał, że oferta skarżącej Spółki zawierała nieprawdziwe informacje, co uzasadniało odrzucenie oferty. Zawarcie w ofercie nieprawdziwych informacji dyskwalifikuje ofertę w całości i skutkuje jej odrzuceniem – art. 149 ust.1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Jeśli nawet przyjąć, że brak odwzorowywania treści w formacie DICOM miał charakter fakultatywny, to i tak sprawie nie można było zastosować art. 149 ust. 2 powołanej powyżej ustawy. Oferta, co do której ujawniono, że choćby w części zawiera nieprawdziwe informacje nie spełnia warunku wiarygodności. W przypadku takiej oferty brak jest podstaw uzasadniających jej dalsze procedowanie i merytoryczną ocenę.
Nie nastąpiło też, wbrew zarzutom skargi naruszenie art. 134 ust.1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej tj. naruszenie zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców. Ocena prawna w tym względzie została już wyrażona przez tut. Sąd w wyroku z 7 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 682/17, i brak jest podstaw do tego, aby od tej oceny odstąpić. Nie daje do tego podstaw odmienna, obecnie prezentowana przez skarżącą w tym względzie argumentacja. Podkreślenia wymaga, że to nie z powodów leżących po stronie organu, a z powodów obciążających skarżącą – związanych bezpośrednio z treścią złożonej przez nią oferty – oferta ta została odrzucona. Jednym z podstawowych warunków dotrzymania w toku postępowania konkursowego powyżej określonych zasad równego traktowania i uczciwej konkurencji jest skrupulatne przestrzeganie przez NFZ szczegółowych unormowań związanych z dopuszczeniem do udziału w postępowaniu i oceną złożonych ofert (wyrok WSA w Poznaniu z 4 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 637/14, CBOSA). Warunek ten w sprawie został bez wątpienia zachowany, a oferta skarżącej – o czym była już mowa powyżej – prawidłowo odrzucona w oparciu o art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z.
Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 154 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Wskazany przepis nie znajduje zastosowania w okolicznościach faktycznych kontrolowanej sprawy. Środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 154 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przysługują świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Skoro oferta skarżącej Spółki została odrzucona, co potwierdza także argumentacja skargi o bezzasadności odrzucenia oferty, to w odniesieniu do skarżącej Spółki nie może być mowy o naruszeniu interesów prawnych poprzez zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Skutki uwzględnienia poprzedniej skargi do sądu administracyjnego nie stanowią o aktualizacji przesłanek stosowania art. 154 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W sprawie nie wystąpiły podstawy aktualizujące prowadzenie rokowań ze skarżącą Spółką.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.