Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga A. Ż. i B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dróg Miejskich w K. z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi w wysokości [...] zł.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący ograniczyli się do wskazania, że wykonanie decyzji spowoduje niepowetowaną stratę, nie załączając żadnych dokumentów na poparcie powyższego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest art. 61 § 3 P.p.s.a, zgodnie z którym sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z powyższego przepisu wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej.
Tym samym, aby nastąpiła ocena Sądu, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie.
We wniosku złożonym w niniejszej sprawie, brak jest szerszego i skonkretyzowanego uzasadnienia wskazującego na istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak natomiast przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.).
Zauważyć też trzeba, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (vide m. in. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., II FZ 460/10, Legalis).
W przedmiotowej sprawie strona skarżąca podniosła jedynie ogólnikowe twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie niepowetowanej straty. Skarżący nie przedstawili jednak żadnych dokumentów, ani nie wskazali okoliczności, które miałyby powyższe potwierdzić lub uprawdopodobnić, co umożliwiłoby dokonanie oceny istnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.
W związku z powyższym uznać należy, że na podstawie zawartych we wniosku twierdzeń nie można przyjąć, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to jest, że w sprawie w istocie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Sąd, mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności i działając na podstawie powołanego wcześniej art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.