Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 28 marca 2018 roku, wydanym po rozpatrzeniu sprzeciwu, utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy skarżącemu D. K..
W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z czterema osobami. Źródłem utrzymania pięcioosobowej rodziny jest prowadzone, wespół z bratem i rodzicami, gospodarstwo rolne. W roku 2017 łączny osiągnięty z tego tytułu przychód wyniósł 405.967,48 zł, z kolei deklarowane wydatki wyniosły 511.609,06. W konsekwencji za rok ubiegły z prowadzonego gospodarstwa rolnego wynikła strata w wysokości 105.641,58 zł. W skład gospodarstwa rolnego wchodzi "znacznej wartości majątek", w tym nieruchomości (łącznie ok. 113 ha, w tym ok. 53 ha dzierżawionych), maszyny i ciągniki. Łączny inwentarz żywy, przypadający na prowadzone wspólnie gospodarstwo rolne, wynosi ok. 117 szt. bydła oraz ok. 135 szt. świń (w tym 60 szt. prosiąt i 15 szt. macior).
Sąd wyjaśnił skarżącemu, że kwestia spłacania zaciągniętych kredytów czy innych prywatnoprawnych zobowiązań jest w okolicznościach niniejszej sprawy indywidualną sprawą wnioskodawcy i fakt ten nie może skutkować przeniesieniem na Skarb Państwa ciężaru ponoszenia kosztów powstałych z tytułu prowadzonego postępowania sądowego. Konieczność ponoszenia kosztów powstałych z tytułu prowadzenia jakichkolwiek postępowań sądowych w żadnym razie nie może skutkować automatycznym przerzuceniem na Skarb Państwa ciężaru ponoszenia obciążeń finansowych powstałych poprzez zaciągnięcie zobowiązań kredytowych, bez wykazania okoliczności związanych z zagrożeniem bytu wnioskodawcy i jego rodziny.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wykazana przez wnioskodawcę sytuacja majątkowa i osobista nie daje podstaw do uznania, że nie jest on w stanie wygospodarować środków koniecznych na pokrycie kosztów związanych z prowadzonymi sprawami, w tym aktualnych kosztów sądowych (wpisy od skarg w dwóch sprawach w łącznej kwocie 400 zł).
Pismem z dnia 11 kwietnia 2018 roku skarżący został zobowiązany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu skarżący złożył zażalenie oraz ponownie wystąpił z żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Analiza kolejnego oświadczenia majątkowego (złożone 4 maja 2018 roku) oraz załączonych dokumentów źródłowych ujawnia, że sytuacja majątkowa i rodzinna wnioskodawcy nie uległa istotnej zmianie (k.108-109 akt sądowych).
Wskazać zatem należy, że ponawianie wniosków o przyznanie prawa pomocy bez wykazania istotnej zmiany sytuacji majątkowej lub rodzinnej wnioskodawcy stanowi nadużycie prawa procesowego. Żądanie przyznania prawa pomocy o treści wskazanej w kolejnym formularzu wniosku o prawo pomocy zostało już prawomocnie rozstrzygnięte (postanowienie z dnia 28 marca 2018 roku, k. 75 akt sądowych). Z tych względów rozpoznanie aktualnego wniosku o tożsamej treści jest zbędne w rozumieniu art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm.).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 249a oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.