Uzasadnienie
Skarżący, po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty sądowej, został zobowiązany do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III w przedmiocie uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 56 akt sądowych). Wezwanie zostało doręczone adresatowi w dniu 15 czerwca 2016 roku (k. 57 akt sądowych).
Pismem z dnia 22 czerwca 2016 roku Skarżący wystąpił o dokonanie wykładni wezwania do uiszczenia opłaty podnosząc, że wezwanie jest dla niego niezrozumiałe oraz ponownie zgłosił żądanie zwolnienia od kosztów sądowych wskazując, ze jego sytuacja majątkowa uległa dalszemu pogorszeniu.
Do pisma załączono kserokopię wypowiedzenia umowy rachunku bankowego dokonanego zgodnie z postanowieniami umowy z dnia 25 stycznia 2008 roku, z której wynika, że zadłużenie z tytułu nieprzeterminowanego kapitału wynosi 69.648,80 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 220 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu - art. 220 §3 P.p.s.a.
Termin do uiszczenia wpisu od skargi upływał z dniem 22 czerwca 2016 roku (środa). Skarżący nie uiścił wpisu sądowego.
Sąd uznał jednocześnie, że zgłoszenie ponownego wniosku o prawo pomocy nie przerwało terminu na uiszczenie wpisu od skargi.
W tym zakresie wyjaśnić należy, że prawomocnym postanowieniem referendarz sądowego z dnia 22 stycznia 2016 roku (k. 33 akt sądowych) odmówiono Skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że oświadczenie Wnioskodawcy zwierało ogólnikowe i nieudokumentowane zapewnienia o trudnej sytuacji majątkowej, które budziły wątpliwości, co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy i nie pozwalały wnioskować o zdolnościach płatniczych strony postępowania. Jednocześnie Skarżący uchylił się od wykonania wezwania do uzupełnienia oświadczenia majątkowego.
Niezbędnym elementem ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest wykazanie zmiany okoliczności sprawy, co wynika z art. 165 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Składanie kolejnego żądania przyznania prawa pomocy w kontekście nadal niezrealizowanego wezwania do uzupełnienie oświadczenia majątkowego, nosi znamiona nadużycia prawa w postaci obejścia przepisów o obowiązku przedstawienia dokładnych danych o stanie majątkowym i rodzinnym.
Świadome uchylanie się od złożenia pełnego i rzetelnego oświadczenia majątkowego potwierdza treść pisma dotyczącego rozwiązania rachunku bankowego. Pismo to dowodzi, że wezwanie do uzupełnienia oświadczenia majątkowego z dnia 19 listopada 2015 roku było uzasadnione. Skarżący uchylił się od rzetelnego przedstawienia własnej sytuacji majątkowej, co najmniej w zakresie posiadanych rachunków bankowych.
Skoro strona postępowania, wbrew swoim obowiązkom prawnym, nie wykonała wezwania do uzupełnienia oświadczenia majątkowego, to brak jest ustaleń faktycznych objętych orzeczeniem sądowym, które mogłyby stanowić tło dla weryfikacji twierdzeń o pogorszeniu się sytuacji majątkowej strony postępowania.
Z tych względów należało uznać, że kolejne żądanie przyznania prawa pomocy nie aktualizowało obowiązku sądu w zakresie przesłania skarżącemu formularza wniosku o prawo pomocy, a w konsekwencji ponownego uruchamiania trybu z art. 255 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponawianie wniosków o prawo pomocy bez wyjaśnienia sytuacji majątkowej i rodzinnej wnioskodawcy jest przejawem nadużycia prawa procesowego.
Z powyższych względów, na podstawie art. 220 §3 oraz art. 58 §3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała odrzuceniu.