Uzasadnienie
Postanowieniem z 1 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając zażalenie na to postanowienie, w postanowieniu z 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GZ 186/13, podzielił ocenę sądu I instancji.
Postanowieniem z 10 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę. Postanowienie to nie zostało przez skarżącego zaskarżone.
Z kolei postanowieniem z 10 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, ponownie wskazując, że skarżący nie wykazał ziszczenia się w jego sytuacji materialnej i rodzinnej przesłanek przyznania prawa pomocy. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 29 czerwca 2016 r., sygn. akt II GZ 665/16.
Postanowieniem z 4 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił osobiście sporządzoną przez skarżącego skargę kasacyjną.
Pismem z 27 kwietnia 2017 r. skarżący ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, a w odpowiedzi na wezwanie przełożył częściowo wypełniony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Pismem z 21 czerwca 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, braków formalnych wniosku o prawo pomocy poprzez wypełnienie wskazanych rubryk formularza PPF, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi.
Zarządzeniem z 8 sierpnia 2017 r. referendarz sądowy tut. Sądu pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W sprzeciwie skarżący podniósł, że zaskarżone zarządzenie jest niezgodne z prawem i stanem faktycznym, a nadto podkreślił konieczność udzielenia mu prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje
Zgodnie z art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie.
Brak reakcji ze strony wnioskodawcy na wezwanie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu sprawia, że zastosowanie w sprawie znajduje rygor nadany w wezwaniu. Niezłożenie w wyznaczonym terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu oznacza, że spełniona została przesłanka warunkująca pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Wobec powyższego zarządzeniem z 8 sierpnia 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W sprzeciwie skarżący podniósł bardzo ogólnie, że jego sytuacja uległa pogorszeniu. Do sprzeciwu nie załączył wniosku na wymaganym urzędowym formularzu.
Wobec powyższego, na podstawie art. 260 w zw. z art. 257 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.