Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200,00 zł J. J. złożył wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
Z informacji zawartych we wniosku wynika, że J. J. powadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, które jest utrzymywane z jego emerytury w wysokości 4.496,30 zł oraz emerytury jego żony w wysokości 1.301,83 zł. Wnioskodawca posiada mieszkanie o powierzchni 56,46 m² oraz działkę o powierzchni 0,0549 ha, a także nieruchomość rolną o powierzchni 1,1 ha. Nie posiada natomiast zasobów pieniężnych (oszczędności, papierów wartościowych, itp.), ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3000 euro. Wnioskodawca spłaca jednocześnie kredyt na zakup mieszkania – miesięczna rata wynosi 618,13 zł.
Postanowieniem z dnia 22 lipca 2013 roku referendarz sądowy odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że J. J. prowadzi wraz z żoną gospodarstwo domowe, które jest utrzymywane z miesięcznych dochodów w wysokości 5.798,13 zł. Środki finansowe pozostające do faktycznej jego dyspozycji przewyższają kilkukrotnie koszty niniejszego postępowania sądowego. W granicach możliwości finansowych wnioskodawcy pozostaje zatem poniesienie kosztów postępowania bez zachwiania jego sytuacji materialnej i bytowej.
W sprzeciwie wnioskodawca wyjaśnił, że pięciokrotnie uzyskał pomoc finansową od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w latach 2006-2010, a teraz organy administracji kwestionują wydane decyzje i przerzucają na niego odpowiedzialność na powstałą sytuację. Ponadto podkreślił, że kwota 5.798,13 zł jest kwotą brutto, a jego realne dochody wynoszą 4.775,30 zł netto. W tych okolicznościach uznał za zasadny jego wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie z przepisem art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270) dalej: p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Z przepisu wynika, iż zaskarżenie postanowienia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy wywołuje ten skutek, iż Sąd rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy od początku, tzn. tak jakby wniosek ten nie był jeszcze przedmiotem analizy, oceny i rozpoznania. Sąd nie wypowiada się więc o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia i nie dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu.
Prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w myśl art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2012 r., poz. 270), dalej jako P.p.s.a.
Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie należy objąć realną sytuację wnioskodawcy w odniesieniu do jego aktualnych zdolności finansowych.
Biorąc pod uwagę stan rodzinny, majątek oraz dochody wspólnego gospodarstwa domowego, w którym pozostaje wnioskodawca należy przyjąć, że nie znajduje się on w sytuacji materialnej kwalifikującej do przyznania prawa pomocy.
Łączne miesięczne dochody wspólnego dwuosobowego gospodarstwa domowego wnioskodawcy wynoszą 5.798,13 zł brutto (4.775,30 zł netto). Wysokość uzyskiwanych dochodów gospodarstwa domowego, w którym pozostaje wnioskodawca stanowi podstawę do przyjęcia, że posiada on w chwili obecnej dostateczne środki finansowe na poniesienie pełnych kosztów niniejszego postępowania.
Reasumując należy stwierdzić, że wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Tym samym niezasadny jest jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w całości.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.