Uzasadnienie
Skarżący B O, w sprawie ze skargi na uchwałę Rady Miasta z dnia 16 marca 2010 r., w przedmiocie ustanowienia zwolnienia i ulg w opłatach za przejazdy lokalnym transportem, wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 13 lipca 2012 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o prawo pomocy bez rozpoznania z uwagi na niezłożenie wniosku na wymaganym ustawowo urzędowym formularzu, w zakreślonym terminie.
Pismem z dnia 28 maja 2012 r. skarżący złożył sprzeciw, do którego załączył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Z uzasadnienia wniosku wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną synem oraz wnuczką i ich łącznych dochód wynosi 2.250 zł brutto (na miesiąc). Jedyny majątek strony stanowi mieszkanie o powierzchni 62,5 m2.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Z przepisu tegoż wynika jednoznacznie, iż zaskarżenie postanowienia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy wywołuje ten skutek, iż Sąd wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje od początku, tzn. tak jakby wniosek ten nie był jeszcze przedmiotem analizy, oceny i rozpoznania. Sąd nie wypowiada się więc o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia i nie dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu.
Skutkiem sprzeciwu, wniesionego przez skarżącego jest utrata mocy przez zaskarżone postanowienie i konieczność ponownego merytorycznego rozpoznania wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy.
W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) a w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2 cyt. wyżej przepisu).
Na podstawie oświadczenia majątkowego z dnia 14 lipca 2012r. ustalono, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, synem oraz wnuczką i ich łączny miesięczny dochód wynosi 2.250 zł brutto. Jedyny majątek strony stanowi mieszkanie o powierzchni 62,5 m2. Skarżący nie posiada żadnych oszczędności i przedmiotów wartościowych.
Sytuacja majątkowa i rodzinna strony skarżącej więc uzasadnia ocenę, że nie jest ona w stanie wygospodarować środków finansowych na wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru.
W tych okolicznościach odmowa przyznania prawa pomocy powodowałaby ograniczenia w realizacji prawa do sądu ponad funkcje ustawowo przypisane kosztom postępowania.
Zatem, uznając wniosek skarżącego za zasadny, Sąd postanowił o ustanowieniu pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata.
Wobec powyższego, na podstawie cytowanych wyżej przepisów orzeczono jak w sentencji postanowienia.