Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek A. F. z dnia [...] czerwca 2013 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi.
Uzasadniając powyższy wniosek skarżący wskazał, że w związku ze śmiercią jego pełnomocnika – radcy prawnego A. P. w dniu [...] lutego 2011 r., o którym to zdarzeniu nie został poinformowany, decyzja SKO nie została doręczona, gdyż adresat nie istniał w dniu doręczenia zastępczego i nie prowadził kancelarii pod wskazanym w dokumentacji adresem. Decyzja została skarżącemu doręczona dopiero w dniu 18 czerwca 2013 r., dlatego w terminie ustawowym 7 dni od dowiedzenia się o istnieniu decyzji składa on wniosek o przywrócenie terminu. Wraz z wnioskiem strona złożyła skargę, a ponadto załączyła kserokopię aktu zgonu A. P. Zarządzeniem z dnia [...] lipca 2013 r. skarżący został wezwany do wyjaśnienia, od kogo i w jakiej dacie dowiedział się o śmierci pełnomocnika A. P., która miała miejsce w dniu [...] lutego 2011 r.; czy podejmował próby uzyskania informacji na temat toku postępowania przed Samorządowego Kolegium w okresie od dnia wniesienia odwołania (18 czerwca 2010 r.) do dnia wydania decyzji odwoławczej ([...] stycznia 2013 r.); kiedy i od kogo dowiedział się o wydaniu decyzji SKO w P. z dnia [...] stycznia 2013 r.
W odpowiedzi na to wezwanie, pismem z dnia 7 sierpnia 2013 r. skarżący wskazał, że o istnieniu decyzji dowiedział się z upomnienia [...] wystawionego przez Wielkopolski Zarząd Dróg Wojewódzkich z dnia [...] marca 2013 r., wysłanego na jego nieaktualny już adres zamieszkania. Z treści upomnienia poznał jedynie numer decyzji oraz kwotę, jaką został obciążony, nie znając jej treści. W kwietniu bieżącego roku, po zapoznaniu się z upomnieniem, skarżący próbował kilkunastokrotnie skontaktować się z jego pełnomocnikiem, jednak telefon komórkowy nie odpowiadał. Udał się zatem pod adres zamieszkania i kancelarii A. P. do P., gdzie uzyskał informację –najprawdopodobniej od syna pełnomocnika, że ten nie żyje.
Następnie w Urzędzie Stanu Cywilnego w P. strona złożyła wniosek o skrócony odpis aktu zgonu pełnomocnika. Dopiero wówczas zawiadomił oficjalnie SKO w P. i Wielkopolski Zarząd Dróg Wojewódzkich o śmierci pełnomocnika, a co za tym idzie – o wygaśnięciu pełnomocnictwa, a także poprosił o przesłanie przedmiotowej decyzji. Jednocześnie skarżący oświadczył, że w okresie od dnia 18 czerwca 2010 r. do dnia wydania decyzji, tj. do dnia 14 stycznia 2013 r. nie podejmował prób uzyskania informacji na temat toku postępowania, gdyż pełnomocnik jeszcze w 2010 r. uspokoił go, iż wyrok w tej sprawie z 2004 r. "załatwia wszystko" i musiało zajść oczywiste nieporozumienie, a przy tym SKO przedłużyło termin załatwienia sprawy w związku z nadmierną ilością złożonych do Kolegium spraw. Później pełnomocnik nie dzwonił już do skarżącego, zatem był on pewien, że sprawa nadal oczekuje na rozstrzygnięcie.
Wojewódzki Sądu Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz..U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania tej czynności. Rozstrzygnięcie w sprawie przywrócenia terminu uzależnione jest od spełnienia przez stronę warunków opisanych w treści art. 87 § 1, §2 i § 4 p.p.s.a, czyli przede wszystkim od wniesienia przez stronę w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu pisma z wnioskiem i uprawdopodobnienie przyczyn uchybienia terminu. W orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje pogląd, który należy podzielić, że jedynie szczególne okoliczności sprawy wskazane przez stronę mogłyby spowodować uznanie, że termin rozpoczął bieg w innym czasie (por. m.in. postanowienia NSA: z 2 września 2005 r., I OZ 865/05; z 3 lipca 2008 r., I OZ 497/08; z 28 kwietnia 2009 r., II GZ 85/09 – publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższych regulacji kwestią, która wymaga w niniejszej sprawie wyjaśnienia jest ustalenie momentu, w którym ustała przyczyna uchybienia terminowi, co pozwoli na rozstrzygnięcie, czy wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Otóż, w piśmie z dnia 7 sierpnia 2013 r. skarżący wskazał, że o istnieniu decyzji dowiedział się z upomnienia [...] wystawionego przez Wielkopolski Zarząd Dróg Wojewódzkich z dnia [...] marca 2013 r. Należy stwierdzić, że od chwili doręczenia skarżącemu upomnienia rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż wówczas uzyskał informację o wyniku toczącego się względem niego postępowania w sprawie nałożenia nań kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Momentem nie było ani ustalenie przez stronę chwili zgonu pełnomocnika A. P., ani zapoznanie się przez skarżącego z aktami sprawy administracyjnej, ani też otrzymanie przez niego odpisu decyzji ostatecznej (k. 24 akt odwoławczych).
W związku z powyższym złożenie przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi dopiero w dniu 25 czerwca 2013 r. należy uznać za spóźnione, tzn. wniesione z uchybieniem wskazanego siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.
Niezależnie od powyższej okoliczności, w ocenie Sądu w okolicznościach niniejszego przypadku nie można mówić o braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Godzi się zauważyć, że od chwili śmierci pełnomocnika strony, A. P., która miała miejsce w dniu [...] lutego 2011 r., do momentu wezwania skarżącego do dobrowolnego wykonania obowiązku wynikającego z decyzji ostatecznej (upomnienie z dnia [...] marca 2013 r.) upłynął okres dwóch lat. W tym czasie strona – jak sama przyznała w piśmie procesowym z dnia 7 sierpnia 2013 r. – nie poczyniła żadnych prób pozyskania informacji na temat toku postępowania. Innymi słowy, nie można w tym wypadku mówić o dochowaniu przez skarżącego dbałości w kwestii jego praw i obowiązków w postępowaniu.
W tym stanie rzeczy uznać należało, iż skarżący nie spełnił wskazanych w art. 86 § 1 i art. 87 § 1 p.p.s.a przesłanek, od których ustawodawca uzależnił możliwość przywrócenia uchybionego terminu.
Mając powyższe na względzie, na mocy art. 86 §1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.