Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 listopada 2011 r. x wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2006 r., od stycznia do sierpnia 2007 r. oraz za miesiąc październik 2007 r.
Strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Zarówno w skardze jak i w piśmie z dnia 8 lutego 2012 r. przedstawiła tożsamą argumentację uzasadniającą wniosek. Strona podniosła, że kwota zobowiązania podatkowego znacznie przekracza jej aktualne możliwości finansowe. Przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej jest transport, a przedsiębiorstwa z tej branży, jak wskazuje strona, są obecnie w trudnej sytuacji finansowej. Skarżący cały czas ponosi straty z prowadzonej działalności i w celu utrzymania się na rynku zmuszony jest świadczyć usługi z minimalną marżą bądź nawet poniżej stawek opłacalności. Strona podniosła również, że wysokość kwoty zobowiązania podatkowego do jej możliwości płatniczych jest bardzo znaczna i spłacenie całości należności może spowodować konieczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i ogłoszenia upadłości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że podstawą prawną rozpoznania wskazanego wniosku jest przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stanowiący że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja jest zatem wykonalna i mimo zaskarżenia do sądu może stać się przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Wyjątek od tej zasady statuuje art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Rozstrzygając zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadny.
Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze jej wysokość (ok. 117.000zł), która w rozpoznawanej sprawie jest wysoka w stosunku do sytuacji majątkowej skarżącego. Przedmiotem prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej jest transport, a przedsiębiorstwa z tej branży, jak wskazuje strona, są obecnie w trudnej sytuacji finansowej. Potencjalna konieczność zapłaty należności wynikającej z decyzji zaskarżonej mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia, gdyż nie sposób nie zauważyć, że skarżący znajduje się w chwili obecnej w bardzo trudnej sytuacji finansowej, a wszelka egzekucja administracyjna może doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej.
Reasumując Sąd uznaje, iż realizacja zaskarżonej decyzji w kontekście stwierdzonych okoliczności faktycznych mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku strony, a tym samym mogła być uznana za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.