Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze III SA/Wa 1012/11 uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.
W sentencji wyroku wystąpiła oczywista omyłka pisarska polegająca na wskazaniu błędnej kwoty "słownie" zwrotu kosztów postępowania sądowego tj. Sąd wpisał "trzy tysiące osiemdziesiąt złotych".
Pismem z dnia 29 marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o sprostowanie wyroku z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 1012/11 w przedmiocie słownego podania kwoty zasądzonych kosztów postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl natomiast art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a. sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym.
Sprostowanie wyroku może nastąpić z urzędu i na wniosek strony. Sposób redakcji zdania pierwszego art. 156 § 1 p.p.s.a. może sugerować, że sprostowanie wyroku następuje wyłącznie z urzędu. Nie jest to prawdą, bowiem o możliwości złożenia wniosku w tym zakresie stanowi wprost art. 159 p.p.s.a., który mówi, że "wniosek o sprostowanie" nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia.
Zgodnie natomiast z przepisem art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jaki i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki, Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001r., s. 1268).
W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła.
W sentencji przedmiotowego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wystąpiła oczywista omyłka pisarska polegająca na wskazaniu błędnej kwoty "słownie" zasądzonych kosztów postępowania sądowego tj. Sąd wpisał "trzy tysiące osiemdziesiąt złotych" zamiast "trzy tysiące czterysta osiemdziesiąt złotych:.
W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.