Uzasadnienie
Sąd, postanowieniem z 3.06.2014 r ustanowił K. W., W. W. adwokata z urzędu.
Okręgowa Rada Adwokacka w W., pismem z 30.06.2014 r., do udzielenia pomocy prawnej skarżącej wyznaczyła adw. R. G..
Pełnomocnik z urzędu zapoznał się 5.12.2014 r z aktami sprawy, stawił się na rozprawie 19.12. 2014 r, gdzie podtrzymał skargę i wniósł o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów postępowania. Oświadczył, że koszty nie zostały uiszczone przez skarżącego ani w całości, ani w części. Następnie, pismem z 19.12.2014 zwrócił się o sporządzenie uzasadnienia.
Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w rozprawie, w innych czynnościach procesowych czy zapoznanie się z aktami sprawy, co miało miejsce w sprawie.
O udzieleniu pomocy prawnej w sprawie referendarz sądowy wnioskuje z udziału w postępowaniu pełnomocnika z urzędu, co zostało wyrażone także w protokole z rozprawy i piśmie z 19.12.2014 r. W sprawie nie występuje wartość przedmiotu zaskarżenia, ponieważ przed sądem jest kwestionowana jest decyzja o odmowie umorzenia zaległości. Uchwałą z dnia 26 października 2009 r. w sprawie o sygnaturze II FPS 2/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że od skarg na decyzję organu podatkowego odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej pobiera się wpis stały, o którym mowa w zdaniu drugim art. 231 u.p.p.s.a.
Tym samym przesądzi o charakterze sporu. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r, poz. 461 ze zm), stawki minimalne wynoszą w "innych sprawach" – 240 zł. Podatek od towarów i usług należny od tej kwoty wynosi 55 zł i 20 groszy.
Dlatego, należało, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.