Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1014/20

Uzasadnienie

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: "organ pierwszej instancji"), decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. orzekł o solidarnej z G. Sp. z o.o. (dalej: "Spółka") odpowiedzialności podatkowej M.B. (dalej: "Strona", "Skarżący"), jako członka zarządu Spółki, za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2014 r. w wysokości 716 558,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 261 774,00 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 55 375,08 zł.

Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji zarzucając:

1. 1) niespójność wewnętrzną decyzji, spowodowaną niezgodnością kwoty odsetek od zaległości podatkowych wskazanych zarówno w sentencji decyzji, jak i jej uzasadnieniu,
2. 2) rażącą obrazę przepisu art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. – dalej: "O.p."), poprzez:
3. a) błędne wskazanie kwoty odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, których istnienie skutkowało wszczęciem postępowania podatkowego w sprawie o orzeczenie o solidarnej wraz z dłużną Spółką,
4. b) uznanie, że decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego za II i III kwartał 2014 r. określa wysokość podatku od towarów i usług,
5. c) określenie kosztów egzekucyjnych w oderwaniu od obowiązującego orzecznictwa.

Pismem z dnia 27 listopada 2019 r. pełnomocnik Strony wypowiedział się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Wskazał, iż odsetki od zaległości podatkowej za II kwartał 2014 r. obliczone przy użyciu kalkulatora branżowego wynoszą 90 090,00 zł a nie jak wskazuje organ podatkowy I instancji - 86 900,00zł. Natomiast odsetki od zaległości za III kwartał 2014 r. zdaniem pełnomocnika Strony wynoszą 181 736,00 zł, a nie jak wskazano w zaskarżonej decyzji - 174 874,00 zł.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS" "organ drugiej instancji") decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W pierwszej kolejności DIAS wskazał, że zaległość podatkowa Spółki w podatku od towarów i usług za II i III kw. 2014 r. powstała z upływem terminu płatności podatku w 2014 r. W tym stanie rzeczy 5-letni termin przedawnienia prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności Skarżącego za zaległość Spółki w podatku od towarów i usług za II i III kw. 2014 r., upływa z dniem 31 grudnia 2019 r. W związku z powyższym DIAS stwierdził, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa i brak jest przeszkód do zbadania przesłanek warunkujących możliwość orzeczenia o odpowiedzialności osób trzecich.

DIAS podał, że przedmiotowe zobowiązania Spółki wynikają z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2016 r. określającej G. Sp. z o.o. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II kw. 2014 r. w wysokości 227 373,00 zł, w podatku od towarów i usług za III kw. 2014 r. w wysokości 489 185,00zł oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za II kw. 2014 r. w wysokości 0 zł i za III kw. 2014 r. w wysokości 0 zł.

Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. - doręczoną Spółce w dniu 13 grudnia 2016r. Wobec powyższego DIAS stwierdził, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 108 § 2 pkt 2 lit. a O.p.

DIAS wyjaśnił, że wszczęcie postępowania podatkowego wobec Skarżącego dokonane zostało postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. doręczonym 18 kwietnia 2019 r., co potwierdza, że w sprawie spełnione zostały warunki formalne wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności Strony, jako osoby trzeciej, wynikające z art. 108 § 2 pkt 3 O.p.

Przechodząc do przesłanki odpowiedzialności podatkowej określonej w art. 116 § 2 O.p. DIAS wskazał, że M.B. pozostawał w dacie powstania przedmiotowych zaległości podatkowych członkiem zarządu Spółki. Okoliczność sprawowania funkcji przez Stronę w tym okresie potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, tj.:

1. - odpis pełny z rejestru przedsiębiorców KRS nr [...], stan na dzień 15 grudnia 2018 r., zgodnie z którym Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu od 5 lipca 2012 r. do 23 listopada 2017 r.,
2. - Akt Notarialny Repertorium A Nr [...] z dnia 4 kwietnia 2012 r., zawierający Uchwałę Nr 6, w sprawie powołania M.B. na stanowisko Prezesa zarządu,
3. - Uchwała Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 13 czerwca 2017 r., w której postanowiono odwołać z funkcji Prezesa zarządu Spółki M.B.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, że występuje rozbieżność między kwotą odsetek wykazaną w decyzji, a kwotą wynikającą z obliczenia przy użyciu kalkulatora odsetek od zobowiązań podatkowych, DIAS wyjaśnił, że odsetki za zwłokę są naliczane zgodnie z § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także informacji które muszą być zawarte w rachunkach (t.j. Dz. U. Nr 165, poz. 1373 z późn. zm.). Odsetki za zwłokę od ww. zaległości podatkowych obliczone zostały zgodnie z Obwieszczeniami Ministra Finansów w sprawie stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych przy zastosowaniu następujących stawek odsetek za zwłokę obowiązujących w okresie od następnego dnia po upływie terminu płatności zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za okresy objęte niniejszą decyzją do dnia wydania skarżonej decyzji, tj:

1. - odsetki za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2014 r. w łącznej wysokości 716 558,00 zł zostały naliczone od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku (art. 53 § 1 i § 4 O.p.) do dnia 18 czerwca 2019 r., z uwzględnieniem przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę za okres od dnia 11 października 2016 r. do dnia 13 grudnia 2016 r. zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 O.p.,
2. - odsetki za zwłokę za II kwartał 2014 r. zostały naliczone według stawki 10% w skali roku, natomiast za zaległości za III kwartał 2014 r. - według stawki 8% w skali roku.

W ocenie DIAS, przedłożony do pisma z dnia 27 listopada 2019 r. wydruk pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem nie wynika z niego w jaki sposób zostały naliczone odsetki i czy uwzględniono przerwy za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3 O.p., do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3 O.p. W związku z powyższym DIAS nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem art. 122 O.p. DIAS nie zgodził się ze stanowiskiem Strony, że organ podatkowy I instancji oparł decyzję na nierzetelnie ustalonym stanie faktycznym.

Przechodząc do kolejnej przesłanki odpowiedzialności wynikającej z art. 116 § 1 O.p. DIAS wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego będąc wierzycielem zaległości podatkowych wystawił na Spółkę tytuły wykonawcze:

1. - nr [...] z dnia 23 marca 2017r. obejmujący należność w podatku od towarów i usług za II kwartał 2014 r.,
2. - nr [...] z dnia 23 marca 2017 r. obejmujący należność w podatku od towarów i usług za III kwartał 2014 r.

DIAS wyjaśnił, że organ egzekucyjny podjął szereg czynności zmierzających do wyegzekwowania zaległości podatkowych Spółki m.in.:

1. - zawiadomieniem z dnia 28 marca 2017 r., organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem – [...] S.A. W odpowiedzi z dnia 29 marca 2017 r. bank poinformował o przeszkodzie w realizacji zajęcia z powodu braku środków na rachunku bankowym dłużnika;
2. - zawiadomienie z 21 września 2017 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej skierowane do S. Sp. z o.o. W odpowiedzi z dnia 27 września 2017 r. Spółka poinformowała, że od dnia otrzymania zawiadomienia do dnia sporządzenia odpowiedzi - nie posiadała żadnych zobowiązań wobec G. Sp. z o.o.;
3. - zawiadomienie z dnia 21 września 2017 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej skierowane do B. Sp. z o.o. W odpowiedzi z dnia 28 grudnia 2017 r. (po ponagleniu) Spółka poinformowała, że nie posiada żadnych zobowiązań finansowych wobec G. Sp. z o.o. a współpraca z tą Spółką została zakończona we wrześniu 2017 r.;
4. - zawiadomienie z dnia 21 września 2017 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej skierowane do [...] S.A. W odpowiedzi z dnia 5 października 2017 r. Spółka poinformowała, że nie posiada żadnych zobowiązań wobec G. Sp. z o.o.;
5. - zawiadomienie z dnia 21 września 2017 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej skierowane do F. W odpowiedzi z dnia 11 grudnia 2017 r. (po ponagleniu) firma oświadczyła, że przyjmuje do realizacji zajęcie, ale na dzień otrzymania ww. zajęcia firma nie posiadała zobowiązań względem Spółki. Ewentualne przyszłe zobowiązania wobec dłużnika zostaną wpłacone na konto Urzędu Skarbowego W.;
6. - zawiadomienie z dnia 1 października 2018 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego skierowane do [...] S.A. W odpowiedzi z dnia 3 października 2018r. bank poinformował o przeszkodzie w realizacji zajęcia z powodu braku środków na rachunku bankowym dłużnika.

Nadto, w dniu 25 września 2018 r. organ podatkowy wygenerował wydruk z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, z którego wynika, że Spółka nie figuruje w centralnej ewidencji pojazdów. Dodatkowo organ egzekucyjny skierował wezwanie z dnia 13 września 2017 r. do złożenia wykazu wszelkich składników majątkowych przez Spółkę. W odpowiedzi na powyższe Spółka nie wskazała majątku ruchomego ani nieruchomego, jak również innych składników majątku, z których można by przeprowadzić skuteczną egzekucję i wyegzekwować należności. Prezes zarządu Spółki zwrócił się jedynie z prośbą o wydłużenie terminu na udzielnie informacji.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w dniu 16 listopada 2018 r. postanowieniem umorzył postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku G. Sp. z o.o., prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych.

W ocenie DIAS, bezsprzecznie udowodniona została druga z pozytywnych przesłanek orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu, wynikająca z art. 116 O.p.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zawyżenia kosztów egzekucyjnych DIAS nadmienił, że organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania dokonał czynności egzekucyjnych wiążących się z koniecznością naliczenia kosztów o których mowa w art. 64 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj.:

1. - zawiadomieniem z 28 marca 2017r., dokonał zajęcia wierzytelności u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem – [...] S.A. w oparciu o tytuły wykonawcze, w wyniku czego naliczone zostały koszty egzekucyjne w łącznej wysokości 51 040,39 zł.
2. - w dniu 1 października 2018 r. dokonał zajęcia rachunku bankowego w [...] S.A., które zostało przyjęte do realizacji przez dłużnika zajętej wierzytelności. W związku z powyższym naliczone zostały koszty egzekucyjne w łącznej wysokości 4 334,69 zł.

DIAS dodał, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego Strona nie może skutecznie kwestionować ustaleń dokonanych przez organ egzekucyjny. Wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, organ podatkowy nie ma uprawnień do weryfikacji, czy zmiany ustaleń, dokonanych w toku postępowania egzekucyjnego. Wszelkie kwestie związane z kosztami egzekucyjnymi uregulowane zostały w ustawie egzekucyjnej, a Stronie na etapie prowadzonego postępowania egzekucyjnego przysługiwały przewidziane w ustawie środki zaskarżenia.

Przechodząc do przesłanek egzeneracyjnych DIAS wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, aby została spełniona którakolwiek z przesłanek wyłączających odpowiedzialność Strony za zaległości podatkowe G. Sp. z o.o. W szczególności, w przedmiotowej sprawie nie zaistniała okoliczność wyłączająca odpowiedzialność Strony dotycząca terminowego zgłoszenia wniosku o upadłość.

DIAS podał, że pierwsze sygnały niewypłacalności Spółki, rozumianej jako nieregulowanie wymagalnych zobowiązań, miały miejsce już w trakcie 2014 r., o czym świadczy nieuregulowanie w terminie zobowiązań Spółki za II i III kwartał 2014 r. z datą wymagalności najstarszego zobowiązania przypadającą na dzień 25 lipca 2014 r.

Zdaniem DIAS, w odniesieniu do Spółki już w sierpniu 2014 r. zachodził obowiązek do zgłoszenia wniosku o upadłość, wynikający z przesłanki określonej w art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Zgłoszenie wniosku o upadłość Spółki w tym czasie dawało szansę/gwarancję chociaż częściowego zaspokojenia wierzycieli. DIAS wskazał, że w kolejnych okresach sytuacja Spółki ulegała systematycznemu pogarszaniu, a stan niewypłacalności Spółki pogłębiał się.

DIAS dodał, że pismem z dnia 7 grudnia 2018 r. sygn. akt [...] Sąd upadłościowy poinformował, iż wobec G. Sp. z o.o. nie złożono wniosku o ogłoszenie upadłości.

Zdaniem DIAS, dokonane w niniejszej sprawie ustalenia są w pełni wystarczające i pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, iż w analizowanej sprawie już w sierpniu 2014 r. istniała podstawa do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. DIAS stanął na stanowisku, że M.B. w sierpniu 2014 r. winien był złożyć wniosek o upadłość Spółki, co nie zostało uczynione. W ocenie DIAS, Skarżący nie tylko nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, ale dopuścił do powstania zaległości podatkowych Spółki, za które skarżoną decyzją orzeczono o jej odpowiedzialności, dlatego winien liczyć się z tym, że będzie zobowiązany ponieść tego wszelkie konsekwencje, w tym finansowe.

DIAS dodał, że Strona nie przedstawiła i nie udokumentowała żadnych okoliczności natury faktycznej mogących świadczyć o tym, iż pozbawiona była możliwości złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, pomimo wystąpienia podstaw ku temu. Nadto, Strona nie wskazała mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie jej zaległości podatkowych w znacznej części. Tym samym DIAS uznał, że w niniejszej sprawie nie zaszła żadna z przesłanek ekskulpacyjnych, uzasadniających odstąpienie od orzekania o odpowiedzialności Strony za zaległości podatkowe G. Sp. z o.o.

DIAS nie podzielił zarzutów odwołania.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał na rażącą obrazę przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania przez organ podatkowy wydający skarżoną decyzję, m.in. poprzez uznanie istnienia zobowiązania podatkowego dłużnej Spółki, błąd w obliczeniu odsetek od zaległości podatkowych, skutkujący wydaniem decyzji błędnie określającej wysokość zobowiązania, za które Strona ma ponosić odpowiedzialność wraz z dłużną spółką, oraz ustalenie z góry kwoty kosztów postępowania egzekucyjnego w najwyższym możliwym wymiarze, co, wobec niemożności ustalenia rzeczywistych kosztów postępowania egzekucyjnego, stanowi nadmierne i nieuzasadnione obciążenie strony kosztami, których wygenerowanie nie jest pewne.

Skarżący zarzucił naruszenie:

1. 1. art. 120 i 121 O.p., poprzez działanie mające na celu szybkie doprowadzenie do wydania skarżonej decyzji, bez pełnej weryfikacji przesłanek do jej wydania zapisanych w przepisie art. 116 § 1 O.p. bez uwzględnienia istnienia zagadnienia wstępnego, będącego przedmiotem toczącego się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej leżącej u podstaw niniejszej sprawy,
2. 2. art. 122 O.p. poprzez odstąpienie od wykonania czynności i działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w kwestii istnienia lub nie, lub wysokości zobowiązania podatkowego, które winno być dochodzone, poprzez odstąpienie od zawieszenia postępowania na czas rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowej leżącej u podstaw niniejszej sprawy,
3. 3. art. 180 O.p. poprzez odstąpienie od dopuszczenia dowodu z rozstrzygnięcia zawisłego przed tym samym organem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowej leżącej u podstaw niniejszej sprawy,
4. 4. art. 188 O.p. poprzez odstąpienie od weryfikacji prawidłowości naliczenia odsetek od zaległości podatkowych objętych decyzją oraz poprzez odstąpienie od dopuszczenia dowodu z dokumentów zakupu pozostających w dyspozycji Strony, rzutujących na wiarygodność wysokości zobowiązania podatkowego,
5. 5. art. 187 O.p. poprzez odstąpienie od zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,
6. 6. art. 210 Op. poprzez wewnętrzną niespójność skarżonej niniejszym decyzji, poprzez dopuszczenie do zaistnienia rozbieżności między kwotą odsetek od zaległości podatkowej wskazaną w sentencji decyzji, a kwotą wynikającą z obliczeń na podstawie parametrów obliczeń wskazanych w uzasadnieniu decyzji.

W odpowiedzi na skargę, DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena zasadności orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu G. Sp. z o.o. za zaległości podatkowe tej Spółki.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy należy zauważyć, że bezsporne w sprawie są następujące okoliczności warunkujące odpowiedzialność solidarną Skarżącego: i) spełniony został warunek dopuszczalności wszczęcia postępowania w stosunku do osoby trzeciej, o którym mowa w art. 108 § 2 pkt 3 O.p., ii) Skarżący nie kwestionuje również, że w dacie powstania zaległości podatkowych objętych skarżoną decyzją pełnił funkcję członka zarządu G. Sp. z o. o., iii) nie podważana jest również okoliczność bezskuteczności egzekucji. W ocenie Sądu nie uległo przedawnieniu prawo do wydania decyzji o odpowiedzialności Skarżącego (art. 118 O.p.) jak również nie uległo przedawnieniu zobowiązanie Spółki objęte skarżoną decyzją, co wykazał organ.

Ponadto, zdaniem Sądu, organy prawidłowo ustaliły, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki egzoneracyjne wskazane w art. 116 O.p. (wyłączające odpowiedzialność Skarżącego). Mając na uwadze treść wskazanej przez organy uchwały NSA z dnia 10 sierpnia 2009 r. (II FPS 3/09) oraz wysokość zobowiązania podatkowego określonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymaną w mocy przez organ odwoławczy, organy prawidłowo wskazały, że stan niewypłacalności Spółki nastąpił w sierpniu 2014 r. i już wtedy wystąpił obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki.

Skarżący nie wskazał również mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części.

W skardze do Sądu Skarżący eksponuje przede wszystkim, że w jego ocenie istnieją wątpliwości, co do istnienia zobowiązania podatkowego Spółki. Powyższe Skarżący upatruje w okoliczności złożenia przez Spółkę wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowej.

W tym miejscu należy wskazać, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2016 r. określająca G. Sp. z o.o. kwotę zobowiązania podatkowego została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Skarżący złożył skargę z dnia 10 stycznia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Następnie WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 23 października 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 957/17 skargę odrzucił. Zgodzić należy się więc z organem, że zaległość podatkowa z tytułu podatku VAT za II i III kw. 2014 r. została określona decyzją ostateczną, która nie została wyeliminowana z obrotu prawnego i podlega wykonaniu.

Samo złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji nie powoduje, że zostaje ona wyeliminowana z obrotu prawnego. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyrazem stanowiska Spółki, że w jej ocenie zachodzi jedna z wad kwalifikowanych decyzji wskazanych w art. 247 O.p. Dopiero jednak stwierdzenie nieważności decyzji przez właściwy organ wywiera skutek w postaci jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Innymi słowy sam wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie eliminuje jej z obrotu prawnego, a zatem decyzja nadal istnieje w obrocie prawnym pomimo ww. wniosku.

Reasumując, aktualnie nie istnieją wątpliwości, co do wysokości czy istnienia zobowiązania podatkowego określonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2016 r. a sam wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji takich wątpliwości nie wywołuje.

W związku z powyższym zarzut Skarżącego o "bezprzedmiotowości" postępowania w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu G. Sp. z o.o. za zaległości podatkowe tej Spółki wywodzony z okoliczności złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji jest chybiony.

Odnosząc się do zarzutu błędnego naliczenia kosztów postępowania egzekucyjnego, w ocenie Sądu, tego rodzaju zarzut mogła zgłosić Spółka w ramach właściwego postępowania tj. postępowania egzekucyjnego. W ramach postępowania dotyczącego odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania Spółki zarówno organ jak i sąd nie bada już wysokości zobowiązania podatkowego za które odpowiada osoba trzecia, jak i nie dokonuje kontroli czynności egzekucyjnych podjętych w postępowaniu egzekucyjnym, w tym nie bada ponownie wysokości kosztów egzekucyjnych. Zasadnie zatem organ stwierdził, że "postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku Spółki jest postępowaniem odrębnym od postępowania podatkowego prowadzonego w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. W toku prowadzonego postępowania podatkowego Strona czy pełnomocnik Strony nie może skutecznie kwestionować ustaleń dokonanych przez organ egzekucyjny.

W postępowaniu w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, organ podatkowy nie ma uprawnień do weryfikacji czy zmiany ustaleń dokonanych w toku postępowania egzekucyjnego. Należy podkreślić, że wszelkie kwestie związane z kosztami egzekucyjnymi uregulowane zostały w ustawie egzekucyjnej a Podatnikowi na etapie prowadzonego postępowania egzekucyjnego przysługiwały przewidziane w ww. ustawie środki zaskarżenia".

Końcowo odnosząc się do kwestii prawidłowości naliczenia odsetek również należy podzielić stanowisko organów, że przedstawienie wydruku z tzw. kalkulatora odsetek nie może stanowić podstawy do zakwestionowania wyliczenia organu. Skarżący musi wskazać na czym polega błąd organu w wyliczeniu odsetek, a więc w jaki sposób organ naruszył przepisy O.p (art. 53-58 O.p.).

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.