Uzasadnienie
E. s.c. H. sp. z o.o. J. J. z siedzibą w L. (dalej zwana: Skarżącą) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010r.
W skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazała, że brak płynności finansowej od 2010 r. jak też przymusowa egzekucja doprowadzi podatnika do stania się bankrutem i spowoduje likwidację podmiotu. Skarżąca podkreśliła, że na poparcie swoich twierdzeń załącza stosowne dokumenty o podjętej egzekucji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej zwana: P.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Skoro wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej, to na niej zatem ciąży obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W konsekwencji strona skarżąca powinna wniosek swój należycie uzasadnić.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania aktu wskazanego przez stronę skarżącą, Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Natomiast w niniejszej sprawie Skarżąca odnosząc się do wniosku o wstrzymanie przytoczyła jedynie treść art. 61 § 3 P.p.s.a., treść postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wskazała, że egzekucja kwoty określonej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej doprowadzi ją do bankructwa. Skarżąca nie wskazała okoliczności, które przez wykonanie ww. decyzji DIS mogłyby doprowadzić do bankructwa, zwłaszcza, że wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie wynosi jedynie 3.670 zł. Skarżąca nie podała żadnych konkretnych informacji odnoszących się do jej sytuacji finansowej, w tym dotyczących przychodów, rozmiaru prowadzonej działalności gospodarczej, zadłużenia.
Nadmienić też należy, że Skarżąca miała możliwość uzupełnienia dokumentów obrazujących jej sytuację finansową, bowiem Referendarz Sądowy przed rozpatrzeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy wezwał ją do nadesłania informacji obrazującej stan finansowy. Jednakże Skarżąca tego wezwania nie wykonała.
Podkreślić ponadto należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi jako, że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r.: sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, nie publ.). Stąd argumenty podniesione w skardze nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ich uwzględnienie na obecnym etapie postępowania stanowiłoby bowiem swoiście rozumiane rozstrzygnięcie wstępne.
Skarżąca nie wskazała, istotnych z punktu widzenia przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. argumentów uzasadniających orzeczenie zgodnie z jej wnioskiem. Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie dopatrzył się natomiast z urzędu takich okoliczności.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.