Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 roku o nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] lutego 2004 roku, na mocy którego organ ten odmówił T. P., zwanemu dalej Skarżącym, wstrzymania postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2003 roku o nr [...] wystawionego przez Wojewodę [...] na należność, wynikającą z mandatu karnego z dnia [...] marca 2003 roku o nr [...].
W uzasadnieniu postanowienia Minister Finansów wskazał, że Skarżący wystąpił do Urzędu Skarbowego w P. z wnioskiem o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia prośby złożonej do Urzędu Wojewódzkiego w B. o anulowanie lub zmniejszenie należności wynikającej z nałożonego na niego mandatu karnego z dnia [...] marca 2003 roku o nr [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w P[...] nie uwzględnił wniosku Skarżącego i postanowieniem z dnia [...] września 2004 roku o nr [...] odmówił wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego, powołując się na brak zgody ze strony wierzyciela. Skarżący wystąpił do Ministra Finansów z zażaleniem na to postanowienie. Minister Finansów po rozpatrzeniu odwołania uchylił przedmiotowe postanowienie, wskazując, że stanowisko wierzyciela powinno być wyrażone we właściwej formie, przewidzianej w art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej w P., uwzględniając stanowisko wierzyciela, tj. Wojewody [...], wyrażone w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2003 roku, odmówił wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wskazał, iż zgodnie z art. 23 § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002 roku, nr 110, poz. 968, zwana dalej upea) dyrektor izby skarbowej może wstrzymać czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne dotyczące innych należności pieniężnych niż pozostających we właściwości urzędów skarbowych wyłącznie za zgodą wierzyciela.
Od tego postanowienia odwołał się Skarżący, podkreślając swoją trudną sytuację materialną i okoliczności, w których ukarany został mandatem karnym, które w jego opinii w pełni uzasadniają anulowanie mandatu i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Minister Finansów podkreślił, że stanowisko wierzyciela wyrażone w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2003 roku o nr. [...] jest jednoznaczne. Bez zgody wierzyciela dyrektor izby skarbowej nie może wstrzymać czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego, jeżeli dotyczą one innych należności pieniężnych niż należności pozostające we właściwości urzędów skarbowych. Bez znaczenia w jego ocenie pozostaje fakt, że w postanowieniu Wojewody Wielkopolskiego brak było pouczenia o prawie zaskarżenia go do sądu administracyjnego. Brak pouczenia nie może bowiem prowadzić do podważenia co do meritum stanowiska wierzyciela, skutkować natomiast musi tym, że termin do złożenia skargi jeszcze nie minął.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. P. podniósł, że od postanowienia Wojewody [...] odwołał się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a z kolei na jego rozstrzygnięcie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga ta nie została jeszcze rozpatrzona, stąd egzekucja w jego opinii powinna być do tego czasu wstrzymana.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, powtarzając co do zasady argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i podkreślając, że wstrzymanie postępowania egzekucyjnego powoduje jedynie przesunięcie w czasie zapłaty egzekwowanych należności, co zwiększa tylko kwotę zadłużenia a zatem przyczyniłoby się do pogorszenia sytuacji materialnej Skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej ppsa), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w tym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 23 § 6 i § 7 upea organy sprawujące nadzór nad egzekucją administracyjną, tj. organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji, mogą w szczególnie uzasadnionych przypadkach wstrzymać, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Jednakże w przypadku należności pieniężnych innych niż pozostające we właściwości urzędów skarbowych czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne może wstrzymać jedynie dyrektor izby skarbowej i to wyłącznie zgodą wierzyciela. Jak podkreślił Naczelny Sąd administracyjny w wyroku z dnia 14 kwietnia 2000 roku w/s III SA 1419/99 (Lex nr 47230) z istoty tego przepisu wynika, że wstrzymanie egzekucji zależy od uznania organu nadzoru i ogranicza się do szczególnie uzasadnionych wypadków.
Należy podkreślić, że przepis art. 23 § 6 upea nie wymaga - jak np. przepis art. 34 § 4 upea - aby organ nadzoru w momencie rozstrzygania w kwestii wstrzymania postępowania egzekucyjnego dysponował stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ostatecznym postanowieniu. W tym kontekście uzasadniony jest pogląd Ministra Finansów, że uchybienia formalne postanowienia, w którym wierzyciel wyraził swoje stanowisko, nie mają wpływu na możliwość rozstrzygnięcia sprawy przez organ nadzoru.
Pamiętać należy, iż ustawa z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zna instytucji "wstrzymania" tego postępowania na wniosek dłużnika, czego m.in. domagał się skarżący. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 października 1999 roku w/s III SA 7798/98 (Lex nr 46233) uprawnienia "wstrzymania czynności egzekucyjnym" wynikające ze wskazanego przez niego w skardze art. 23 upea przysługują organowi sprawującemu nadzór nad organem egzekucyjnym. Mogą być one wykorzystywane wyłącznie w ramach tego nadzoru - kontroli prawidłowości działania organu egzekucyjnego - w wypadkach szczególnie uzasadnionych.
Należy wskazać, iż Skarżący nie wskazał w swojej skardze, jakie przepisy prawa zostały przez Ministra Finansów naruszone. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że skoro zaskarżył do sądu administracyjnego postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela, to w pełni uzasadnione byłoby wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Przedstawione przez niego wnioski wynikają z własnej subiektywnej oceny stanu faktycznego i w żaden sposób nie podważają legalności zaskarżonego postanowienia.
W tych warunkach Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu strony, czy też zasady zaufania obywateli do organów Państwa. W toku postępowania nie doszło do naruszenia zasad opisanych w art. 120-124 i 127 Op. Wydając rozstrzygnięcie, organy egzekucyjne działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów Państwa i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) należało skargę jako niezasadną oddalić.