Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 grudnia 2008 r. Skarżący – Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...] w R. wniósł skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2008 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie umorzenia zaległej wpłaty za kwiecień 2008 r. na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Skargę w imieniu Skarżącego podpisał p.o. Z-CA Dyrektora ds. Lecznictwa G. T..
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III WSA w Warszawie z dnia 21 stycznia 2009 r. Skarżący został wezwany do nadesłania – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji Skarżącego w dacie wniesienia skargi (np. wyciąg z rejestru sądowego, statut).
W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik Skarżącego (radca prawny) przesłał uwierzytelniony odpis udzielonego mu pełnomocnictwa z dnia 10 marca 2004 r. (pełnomocnictwo podpisane przez Dyrektora B. Z.) oraz odpis aktualny z rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji i publicznych zakładów opieki zdrowotnej według stanu na dzień 5 marca 2004 r. Z nadesłanego odpisu z rejestru wynikało, iż w na dzień 5 marca 2004 r. uprawnionym do reprezentacji Skarżącego był kierownik B. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga podlegała odrzuceniu.
Sąd stwierdził bowiem, że Skarżący nie uzupełnił w terminie braku formalnego skargi, tj. nie nadesłał do Sądu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie G. T. do reprezentacji Skarżącego w dniu wniesienia skargi, tj. 22 grudnia 2008 r.
Sąd podkreśla, iż za prawidłowe uzupełnienie braku formalnego skargi nie mogło zostać uznane przesłanie przez pełnomocnika Skarżącego pełnomocnictwa oraz odpisu z KRS aktualnego na dzień 5 marca 2004 r. Należy bowiem zauważyć, iż z dokumentów tych wynika jedynie, iż pełnomocnictwo udzielone przez B. Z. r. pr. R. O. w dniu 10 marca 2004 r. zostało udzielone zgodnie z zasadami reprezentacji Skarżącego wykazanymi w tym czasie w Krajowym Rejestrze Sądowym.
Istotne jest natomiast, iż to nie r. pr. R. O. podpisał wniesioną do Sądu skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Uczynił to G. T. i to właśnie jego uprawnienie do reprezentacji Skarżącego należało wykazać w celu usunięcia braku formalnego skargi. Nadesłany odpis z KRS po pierwsze jest aktualny na dzień 5 marca 2004 r. a nie na dzień wniesienia skargi (tj. 22 grudnia 2008), po drugie natomiast jako osoba uprawniona do reprezentacji Skarżącego nie widnieje w nim G. T..
Sąd stwierdza ponadto, iż wystosowane do Skarżącego wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi było jasne i nie mogło pozostawiać wątpliwości co do sposobu prawidłowego jego wykonania. Wyraźnie wskazano w nim, iż uzupełnienie braku powinno nastąpić poprzez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji Skarżącego w dacie wniesienia skargi.
Skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi w sposób wskazany w ww. wezwaniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi ma formę postanowienia, które może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie powołanych wyżej przepisów postanowił jak w sentencji.
O zwrocie uiszczonego przez Skarżącego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.