Uzasadnienie
We wniosku z 26 marca 2010 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF, W. R. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wniosek uzasadnił wyjątkowo trudną sytuacją materialną. Wyjaśnił, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Do swojego majątku zaliczył jedynie mieszkanie o pow. 42 m². Oświadczył, że otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.850 zł brutto (pomniejszone o 400 zł - środek egzekucyjny).
Z kolei jego żona uzyskuje rentę w wysokości 850 zł.
Pismem z 11 maja 2010 r. Referendarz sądowy wezwał Skarżącego do nadesłania dodatkowych dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej.
W odpowiedzi Skarżący nadesłał zeznanie podatkowe swoje oraz żony za 2009r., zaświadczenia o zarobkach, o wysokości renty, wyciąg z rachunku bankowego oraz zestawienie miesięcznych wydatków, na które składają się: czynsz - 365 zł, światło - 50 zł, TV kablowa - 66 zł, telefon - 50 zł, leki - 150 zł, PZU - 45 zł.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej - P.p.s.a.), właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 §1 powołanej ustawy, czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi.
W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym. Przepis art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Podkreślić należy, iż dla uzyskania prawa pomocy nie wystarczy subiektywne przekonanie wnioskodawcy o zasadności jego otrzymania. Prawo pomocy może być przyznane, jeżeli zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Rozpoznając wniosek należało zatem uwzględnić sytuację majątkową Skarżącego oraz jego zdolności płatnicze na tle wysokości wymagalnych kosztów sądowych.
W związku powyższym wskazać trzeba, iż na dzień rozpoznania wniosku do kosztów sądowych zaliczyć można jedynie wpis sądowy w wysokości 100 zł, tj. w najmniejszej wysokości, jaką przewidziano w art. 233 P.p.s.a. oraz wydanym na podstawie tego przepisu rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193).
Po przeanalizowaniu wniosku Skarżącego oraz przedstawionych przez niego danych o sytuacji finansowej, Referendarz sądowy stwierdza, że w jego przypadku przesłanki warunkujące udzielenie prawa pomocy nie występują. W ocenie Referendarza sądowego, kwota wpisu sądowego i późniejszych ewentualnych kosztów sądowych nie jest obciążeniem ponad możliwości finansowe Wnioskodawcy. Wydatki w tej wysokości nie spowodują uszczerbku w utrzymaniu koniecznym Skarżącego i jego żony.
Oceniając sytuację materialną Skarżącego należy mieć na względzie, iż osiąga on stałe dochody z tytułu wynagrodzenia za pracę, a jego żona z tytułu renty. Łącznie, po potrąceniach egzekucyjnych, dysponują dochodem w wysokości 1.800 zł netto. Ich stałe wydatki zwiane z opłatami eksploatacyjnymi i leczeniem wynoszą 726 zł.
Referendarz sądowy nie kwestionuje tego, iż sytuacja finansowa Skarżącego nie jest najlepsza, zwłaszcza z uwagi na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Jednakże fakt osiągania stałych dochodów przez Skarżącego oraz jego żonę, pozwala na partycypowanie w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego.
Dodatkowo należy mieć na uwadze, iż saldo na rachunku bankowym Skarżącego i jego żony w okresie od 27 lutego do 9 kwietnia 2010 r. wynosiło ponad 5.000 zł.
Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie przepisów art. art. 246 §1 pkt 2 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.