Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 lutego 2014 r. M. G. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne. W przedmiotowej skardze Skarżąca zawarła również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Pismem z dnia 11 kwietnia 2014 r. referendarz sądowy wezwał pełnomocnika Skarżącej do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pełnomocnika Skarżącej wezwano również do nadesłania dodatkowych informacji dotyczących obecnej sytuacji życiowej Skarżącej. W załączeniu przesłano formularz PPF, celem jego wypełnienia. Powyższe wezwanie doręczono w dniu 16 kwietnia 2014 r. Pełnomocnik Skarżącej nie odpowiedział na powyższe wezwanie.
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 14 maja 2014 r. pozostawił wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W piśmie z dnia 2 czerwca 2014 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia referendarza sądowego, wskazując w uzasadnieniu iż przyznanie Skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie jest uzasadnione jej złą sytuacją materialną oraz brakiem profesjonalnego pełnomocnika.
Następnie biorąc pod uwagę sprzeciw Skarżącej od orzeczenia referendarza sądowego z dnia 14 maja 2014 r., zarządzeniem z dnia 5 czerwca 2014 r. ponownie wezwano pełnomocnika Skarżącej do nadesłania wypełnionego i podpisanego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie doręczono w dniu 1 lipca 2014 r. Pełnomocnik Skarżącej nie odpowiedział na powyższe wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a", właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do treści art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Może być przyznane, jeśli strona wykaże niezdolność do poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania.
Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym, stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a., obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika. Następuje wtedy, kiedy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie lub rodziny. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych.
W niniejszej sprawie Skarżąca została wezwana za pośrednictwem jej pełnomocnika do złożenia wypełnionego i podpisanego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Skarżąca nie wykonała powyższego wezwania.
Biorąc powyższe pod uwagę przedmiotowy wniosek Skarżącej należało pozostawić bez rozpoznania stosownie do treści przepisu art. 257 p.p.s.a.