Uzasadnienie
III SA/Wa 1096
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 14b § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej w W. zmienił z urzędu postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w sprawie pisemnej interpretacji udzielonej C. Sp. z o.o., z uwagi na rażące naruszenie prawa.
Pismem z dnia 10 marca 2006 r. Spółka wystąpiła o wydanie interpretacji, przedstawiając stan faktyczny i własne stanowisko w sprawie.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. organ I instancji uznał stanowisko Spółki za prawidłowe. Postanowienie Naczelnika stało się ostateczne.
W wyniku postępowania wszczętego z urzędu Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. uznał stanowisko organu I instancji za rażące naruszenie prawa. W uzasadnieniu decyzji pouczył skarżącego o przysługującym mu środku zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym.
Wymieniona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez C. Spółka Komandytowa (dalej: skarżący), wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o odrzucenie skargi z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
W myśl art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przepisy te wyrażają generalną zasadę subsydiarności skargi. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (§ 3 i § 4 powołanego wyżej art.).
Ze skargi złożonej w niniejszej sprawie wyraźnie wynika, że jej przedmiotem jest decyzja wydana w I instancji w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie interpretacji. Jest to nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji ostatecznych, przewidziany w Rozdziale 18 Ordynacji podatkowej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym postępowaniem w stosunku do postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji, zaś zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 127 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne.
W tym miejscu należy zauważyć, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości, trybie i terminie złożenia odwołania. Z akt sprawy wynika natomiast, że z uprawnienia tego skarżący nie skorzystał.
W konsekwencji skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.