Uzasadnienie
Z. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Po otrzymaniu wezwania do podania wartości przedmiotu sporu, Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że poniósł w 2018 r. koszty intensywnego leczenia i pogrzebu zmarłej żony, a jego skromne (emeryckie) dochody, są obciążone permanentnymi wydatkami.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, że po śmierci żony żyje samotnie. Zamieszkuje w mieszkaniu o pow. 48m2 i wartości ok. 300.000 zł. Natomiast mieszkanie nr [...] o które toczy się spór podatkowy jest wolą matki przeznaczone synowi Grzegorzowi leczącemu się [...]. Skarżący oświadczył, że posiada oszczędności ok. 10.000 zł co stanowi pozostałość po wydatkach pogrzebowych. Innego majątku Skarżący nie posiada. Podał, że uzyskuje dochód z emerytury w wysokości ok. 2.600 zł. Stałe wydatki Skarżącego to: ponoszone obligatoryjnie (mieszkanie, media) oraz "nieformalne" lecz stałe (leczenie, rehabilitacja, wspieranie "moralne" niepracującej siostrzenicy (z 2-giem dzieci chorych [...]); permanentna pomoc rodzinie syna leczącego się [...]. Wydatki te kształtują się następująco: 400 + 150 + 550 + 400 – łącznie ok. 1.500 zł miesięcznie.
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 26 czerwca 2018 r. wezwano Skarżącego do uzupełnienia nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie rubryki nr 4.2 formularza, co wpływa to na zakres wniosku i podstawę jego rozpoznania. Jednocześnie wezwano Skarżącego do złożenia dokumentów źródłowych dotyczących stanu majątkowego. Na wykonanie wezwania zakreślono termin 7 dni.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący w piśmie z dnia 2 lipca 2018 r. wskazał, że w ciągu 5 dni (bez soboty i niedzieli) nie jest w stanie uzupełnić wymogów. Rezygnuje więc z "pomocy" WSA. Podał, że koszty postępowania sądowego będzie zmuszony pokryć z emerytury.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W przedmiotowej sprawie Skarżący pismem z dnia 2 lipca 2018 r. cofnął wniosek o przyznanie prawa pomocy oświadczając, że rezygnuje z "pomocy" WSA i koszty postępowania pokryje z emerytury.
Z tego względu, na podstawie art. 249a p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.