Uzasadnienie
Pismem z 28 lutego 2014 r. Skarżąca Gmina Miasto M. wniosła skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 4 grudnia 2013 r. dotyczącą podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania jednostek budżetowych miasta za odrębnych podatników podatku VAT; wykazywania w deklaracjach podatkowych miasta kwot obrotu i podatku należnego z tytułu wykonywania czynności przez jednostki budżetowe; prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu nabycia towarów i usług związanych z działalnością prowadzoną przez jednostki budżetowe. W skardze Skarżąca zarzuciła m. in. pominięcie przy wydawaniu wspomnianej interpretacji uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r. (sygn. akt I FPS 1/13), stwierdzającej, że jednostki budżetowe nie są zdolne do samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej i nie powinny być uznawane za podatników VAT odrębnych od tworzącej je gminy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zasadne jest zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie pytania prejudycjalnego skierowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 10 grudnia 2013 r. (sygn. akt I FSK 311/12), tj. postępowania toczącego się przed Trybunałem Sprawiedliwości w sprawie C-276/14.
Naczelny Sąd Administracyjny zapytał mianowicie czy w świetle art. 4 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana - Dz. Urz. UE z 2012 r., Nr C 326, s. 13 i nast.) jednostka organizacyjna gminy (lokalnego organu władzy w Polsce) może być uznana za podatnika VAT w sytuacji, gdy wykonuje czynności w charakterze innym niż organ władzy publicznej w rozumieniu art. 13 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z 2006 r., Nr L 347, s. 1 i nast. ze zm.), pomimo, że nie spełnia warunku samodzielności (niezależności) przewidzianego w art. 9 ust. 1 tej dyrektywy.
Ewentualny wyrok Trybunału Sprawiedliwości ma znaczenie dla niniejszej sprawy, gdyż w świetle powołanej w skardze oraz pytaniu prejudycjalnym, uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 1/13 (wiążącej wszystkie składy sędziowskie na zasadzie art. 269 P.p.s.a.) jednostki budżetowe organów samorządu terytorialnego nie mogą być traktowane jako odrębni podatnicy podatku od towarów i usług.
Na obecnym etapie postępowania orzekający w sprawie Sąd jest związany poglądem wyrażonym w powyższej uchwale, co powoduje, że teoretycznie zaskarżona interpretacja indywidualna powinna zostać uchylona wyłącznie ze względów formalnych. Całość argumentacji Ministra Finansów oparta została bowiem na założeniu, że miasto i jego jednostka budżetowa to odrębni podatnicy.
W tej sytuacji Sąd doszedł do wniosku, że zasadne jest zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Kwestia odrębności jednostek budżetowych od jednostek samorządowych stała się bowiem przedmiotem wspomnianego pytania prejudycjalnego.
W orzecznictwie przyjmuje się, że interpretacja dokonywana przez Trybunał Sprawiedliwości ma pierwszeństwo przed uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego wiążącymi inne sądy administracyjne na podstawie art. 269 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 720/13 i powołane tam orzecznictwo). Pytania prejudycjalne są bowiem środkiem służącym zapewnieniu jednolitości (spójności) stosowania prawa unijnego w zakresie tych przepisów krajowych, które podlegają procesowi harmonizacji.
Powyższe oznacza, że jeżeli nie istnieją uzasadnione wątpliwości co do ważności zaskarżonego aktu lub czynności lub akt ten czy też czynność powinny zostać w sposób oczywisty wyeliminowane z obrotu z innych przyczyn – pożądane będzie zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozstrzygnięcia Trybunału Sprawiedliwości w sprawie, która stała się podstawą do wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym.
Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.