Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia [...] września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r.
Skarżący nie występował do Sądu z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
W dniu 17 września 2007 r. Skarżący wniósł sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną, skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
skargę kasacyjną należało odrzucić.
Zgodnie z art. 178 w związku z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wstępnej kontroli skargi kasacyjnej dokonuje Wojewódzki Sąd Administracyjny. Kontrola ta obejmuje zbadanie zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jej dopuszczalności oraz dochowania wymogów formalnych.
Sąd zauważa, iż stosownie do treści art. 177 § 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do Sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu wyroku z uzasadnieniem. Przepis ten oznacza, iż termin trzydziestodniowy liczy się od daty doręczenia stronie orzeczenia wraz z uzasadnieniem. W myśl art. 141 § 2 P.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Zatem w sprawach, w których ma rozprawie skargę oddalono tylko wtedy można przyjąć, że zostały spełnione przesłanki umożliwiające wniesienie skargi kasacyjnej, gdy strona w terminie określonym we wskazanym przepisie złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia. W rozpoznanej sprawie strona z takim wnioskiem nie wystąpiła, wobec czego nie było dopuszczalne wniesienie skargi kasacyjnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt. II GZ 9/05 oraz z dnia 7 lipca 2004 r., sygn. akt. GZ 25/04).
Sąd zwraca uwagę, iż istota kasacji polega na zakwestionowaniu orzeczenia, które składa się z sentencji i uzasadnienia, wobec czego nie sposób racjonalnie wywieść jego krytyki, bez znajomości motywów zawartych w uzasadnieniu. Brak ten pozbawia więc stronę skarżącą możliwości racjonalnego sformułowania podstaw kasacyjnych, przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji oraz wniosków kasacyjnych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2001 r., sygn. akt. II CZ 146/00, OSNC 2001, nr 12, poz. 180).
Ponadto, zauważyć trzeba, że w myśl art. 175 § 1 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem § 2 i § 3. Te ostatnie stanowią natomiast, że tzw. przymus adwokacki nie obowiązuje w sytuacji, gdy skargę sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, a w sprawach zobowiązań podatkowych skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego.
Z cytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że niedopuszczalne jest wnoszenie do Sądu skarg kasacyjnych, które nie zostały sporządzone przez osoby mające status zawodowy, o którym w nich mowa.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, iż wniesiona skarga kasacyjna została sporządzona osobiście przez Skarżącego. Z akt sprawy nie wynika, aby był on adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, lub też spełniał inne wskazane wyżej kryteria zawodowe. Na takowe okoliczności Skarżący się nie powołuje. Tym samym skarga kasacyjna wniesiona została także z naruszeniem wymogu sporządzenia jej przez uprawniony podmiot.
Zgodnie z art. 178 ab initio P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., działając na podstawie art. 178 w związku z art. 175 i art. 177 § 1 w związku z art. 141 § 2 P.p.s.a. zobligowany był orzec jak w sentencji.