Uzasadnienie
Skarżąca F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lutego 2018 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r.
W skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższe żądanie Skarżąca wskazała, iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego uniemożliwi jej prowadzenie działalności gospodarczej, która polega na prowadzeniu działalności kulturalno-sportowej.
Przy postępowaniu w sprawie prawa pomocy Skarżąca złożyła dokumenty obrazujące jej sytuację finansową (załączone do pisma z 2 lipca 2018 r. w sprawie III SA/WA 1118/18, k. 27-120 akt sądowych), zaś Sąd uznał jej sytuację za uzasadniającą zwolnienie strony od kosztów sądowych w niniejszej sprawie (por. postanowienie z 30 lipca, k 28 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 poz. 1302, dalej: "P.p.s.a."), Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, z 16 listopada 2010 r., I FZ 433/10, z 23 września 2014 r., II GZ 518/14, CBOSA).
Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Jednocześnie Sąd wskazuje, że przy rozpatrywaniu niniejszego wniosku z urzędu uwzględnił dokumenty złożone przez Skarżącą w toku postępowania w sprawie prawa pomocy, załączone do sprawy III SA/WA 1118/18 (k. 28 do k. 120). Sąd daje wiarę informacjom zawartym w tych dokumentach w niniejszym postępowaniu o wstrzymanie wykonania. Natomiast dokumentacja złożona przez Stronę przy wniosku o przyznanie prawa pomocy oczywiście może i nawet powinna być brana pod uwagę przy rozstrzyganiu w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonanie decyzji, jednakże w kontekście przywołanych przez wnioskodawcę okoliczności, wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania takiej decyzji (por. postanowienie NSA z 25 października 2017 r. I FZ 268/17, CBOSA).
Przechodząc do meritum wniosku wskazać trzeba, że z dokumentów znanych Sądowi z urzędu, załączonych do akt sprawy o sygnaturze III SA/Wa 1118/18 w postaci: umowy o rozłożenie na raty należności z tytułu składek, zestawienia przychodów i kosztów, wyciągu bankowego, deklaracji VAT-7, sprawozdania finansowego, zestawienia należności i zobowiązań, harmonogramu kredytowego wynika, iż przychód Skarżącej wynosi średnio 74 000 zł a koszty 83 000 zł miesięcznie. Skarżąca ponosi także koszty spłaty kredytu w wysokości 38 000 zł miesięcznie. Kapitał zakładowy Skarżącej wynosi [...] zł a w ostatnim roku obrotowym Skarżąca zadeklarowała stratę w wysokości 216 127,29 zł.
W ocenie Sądu, ze względu na opisaną powyżej sytuację finansową Skarżącej wszczęcie wobec niej postępowania egzekucyjnego skutkować będzie zaprzestaniem prowadzenia działalności Skarżącej a w konsekwencji może doprowadzić ostatecznie do likwidacji. W chwili obecnej Skarżąca nie dysponuje środkami na pokrycie należności podatkowych. Sąd ma na uwadze również, że w stosunku do Skarżącej zostały wydane przez SKO w W. jeszcze trzy inne decyzje wymiarowe, będące przedmiotem osobnych skarg do WSA.
Podkreślić również należy, że ewentualna likwidacja Skarżącej jest skutkiem trudnym od odwrócenia, gdyż nie zniweluje go ewentualny zwrot zapłaconego podatku w przypadku uwzględniania skargi. Ponadto, likwidacja oznaczać będzie zaprzestanie prowadzenia działalności kulturalno-sportowej Skarżącej, co będzie miało negatywny wpływ na beneficjentów tej działalności. Dlatego też wniosek o udzielenie ochronny tymczasowej zasługiwał na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.