Uzasadnienie
Skarżąca – D. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2013r. w przedmiocie uchylenia decyzji i określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności spadkobiercy wraz z innymi spadkobiercami za zaległości podatkowe spadkodawcy w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r.
Skarżąca wniosła ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."). W osnowie wniosku wskazała, że jest pedagogiem zatrudnionym w gimnazjum i otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie za pracę w wysokości około 3.000 zł netto miesięcznie. W wyniku zajęcia jej wynagrodzenia w toku prowadzonej egzekucji pozostała jej do dyspozycji kwota około 1.200 zł miesięcznie. Wynagrodzenie za pracę jest przy tym jedynym źródłem utrzymania Skarżącej, która samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i sama ponosi koszty utrzymania mieszkania kwaterunkowego wraz z mediami w wysokości około 500 zł miesięcznie.
Skarżąca nie posiada oszczędności, a kwota 30.000 zł, stanowiąca całość jej udziału w spadku przypadającym po spadkodawcy, którą otrzymała w lipca 2009r., została przez nią wydana na pomoc córce w usamodzielnieniu się po studiach, remont mieszkania oraz bieżące potrzeby. Według Skarżącej wobec takiej jej sytuacji majątkowej wykonanie zaskarżonej decyzji, poprzez zajęcie jej wynagrodzenia za pracę, może wywołać trudne lub wręcz niemożliwe do odwrócenia skutki, zważywszy w szczególności na fakt, że może to spowodować konieczność opuszczenia przez Skarżącą mieszkania kwaterunkowego, a Skarżąca nie ma możliwości zamieszkania w innym lokalu. Do wniosku Skarżąca załączyła potwierdzenie wypłaty wynagrodzenia za pracę, kopię wypowiedzenia wysokości czynszu oraz fakturę VAT za energię elektryczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej stwierdził, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd, dokonując oceny zasadności ww. wniosku Skarżącej, wziął przede wszystkim pod uwagę fakt, iż Skarżąca, według jej oświadczenia, nie dysponuje kwotą pieniędzy umożliwiającą dokonanie zapłaty należności i nie posiada żadnego majątku. Zatem jedyną możliwością wyegzekwowania zobowiązania podatkowego będzie egzekucja z jej wynagrodzenia za pracę. W sytuacji zaś, gdy jedynym źródłem utrzymania Skarżącej jest wynagrodzenie za pracę oznacza to, zdaniem Sądu, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić jej poważną szkodę – poprzez zdecydowanie negatywny wpływ na możliwości utrzymania się i warunki życiowe.
Zdaniem Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji może także spowodować konieczność opuszczenia przez Skarżącą mieszkania kwaterunkowego, a Skarżąca, według jej oświadczenia, nie ma możliwości zamieszkania w innym lokalu. Ewentualny późniejszy zwrot wyegzekwowanej kwoty zobowiązania podatkowego nie przywróciłby zatem rzeczy do stanu poprzedniego, co wypełnia, wskazaną w art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłankę trudnego do odwrócenia skutku.
W ocenie Sądu należało uznać więc, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez wojewódzki sąd administracyjny pod kątem zgodności z prawem.
Sąd, mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.