Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 maja 2007 r. J.A. (zwany dalej "Skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007r. nr [...].
Następnie pismem z dnia 3 września 2007 r. Skarżący zwrócił się do Sądu o wycofanie skargi. Wskazał, że "w chwili obecnej skarga stała się bezprzedmiotowa".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159).
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W ocenie Sądu, cofnięcie skargi przez Skarżącego nie zmierza do obejścia prawa ani też spowodowania utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. W związku z tym należało uznać, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne i dla Sądu wiążące.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.