Uzasadnienie
Pismem z 20 lutego 2012 r. J. K. (dalej określany jako Skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Pismem z 13 marca 2012 r. Skarżący złożył wniosek o cofnięcie skargi.
Postanowieniem z 10 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe. W komparycji sentencji postanowienia wskazano, że skarga dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] oraz w uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarga dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...].
Pismem z 18 maja 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2012 r. wskazując, że przedmiotem skargi było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] a nie postanowienie z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]. Podobnie w uzasadnieniu postanowienia powołano błędnie datę, tj. dnia [...] lutego 2012 r. zamiast dnia [...] lutego 2012 r. oraz numeru zaskarżonego postanowienia, tj. [...] zamiast [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 w związku z art. 159 i art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270.: dalej: "P.p.s.a.") sąd może z urzędu lub na wniosek sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze cyt. ustawy).
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268).
W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła.
W komparycji sentencji postanowienia z dnia 10 maja 2012 r. wskazano, że skarga dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] oraz w uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarga dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...].
Z akt sądowych sprawy wynika jednoznacznie, że w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 1125/12 skarga J. K. dotyczyła postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W związku z powyższym, wobec zaistniałej oczywistej omyłki pisarskiej, Sąd na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 159 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.