Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 19 grudnia 2008 r. K. zwróciła się do Prezydenta m. W. o interpretację prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości – przepisów dotyczących składania korekt deklaracji na ten podatek. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:
K. (dalej zwana też "Skarżącą") w roku 2008 złożyła deklarację na podatek od nieruchomości. W trakcie roku podatkowego okazało się, że powierzchnia budynków oraz ich kwalifikacja zostały zadeklarowane pierwotnie w sposób nieprawidłowy, co oznaczało, że podatek został określony w kwocie wyższej, niż należny. Według K. art. 6 ust. 9 punkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), zwanej też dalej "ustawą", obliguje do złożenia korekty deklaracji tylko w razie zmiany któregoś z wymienionych w nim elementów, a contrario zmiana innych elementów nie skutkuje obowiązkiem korekty.
W wydanej interpretacji Prezydent m. W. uznał stanowisko Skarżącej za niewłaściwe. Wskazał, że art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje przywilej podatników korekty deklaracji. Prezydent m. W. przyznał, że o obowiązku korekty można mówić, stosownie do art. 6 ust. 9 punkt 2 ustawy, tylko w razie zmiany okoliczności, o których mowa w ust. 3, ale przepisy te winny być analizowane w szerszym kontekście, przy uwzględnieniu innych, współistniejących z nimi przepisów, a także przepisów prawa miejscowego. Te inne przepisy stanowią, co jest przedmiotem opodatkowania (art. 2 ustawy), jakie są podstawy opodatkowania (art. 4 ustawy), zaś uchwała rady gminy określa wysokość stawek. Wykonując obowiązek złożenia deklaracji (art. 6 ust. 9 punkt 1) podatnik powinien złożyć prawidłowe zeznanie. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości powinien odpowiednio skorygować deklarację.
Po wezwaniu Organu do usunięcia naruszenia prawa oraz po podtrzymaniu przez Organ swojego stanowiska w sprawie Skarżąca wniosła skargę do tutejszego Sądu na udzieloną interpretację. Podkreśliła, że przedmiotem zapytania był obowiązek dokonania korekty deklaracji. Obowiązek taki wynikać może jedynie z przepisu prawa, natomiast art. 81 § 1 Ordynacji, na który powołał się Prezydent m. W., statuuje prawo, a nie obowiązek korekty. K. powołała się przy tym na literaturę przedmiotu i orzecznictwo sądowe. Zauważyła, że skoro sam Organ przyznaje, że art. 81 § 1 Ordynacji wprowadza przywilej, to nielogiczne jest, iż ten przywilej ma charakter obowiązku. Obowiązek korekty powstaje tylko w razie wystąpienia zdarzeń z art. 6 ust. 3 ustawy, a dodatkowo – muszą one wystąpić po złożeniu pierwotnej deklaracji, na co wskazuje art. 6 ust. 3 i art. 6 ust. 9 punkt 2 ustawy.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie i uznał, że w wydanej interpretacji w żadnym miejscu nie stwierdził obowiązku złożenia korekty, lecz kilkakrotnie wskazywał, że z art. 81 § 1 Ordynacji wynika jedynie przywilej podatnika. Treść wniosku o udzielenie interpretacji wskazywała – według Organu – iż podatnik uważa, że w ogóle nie ma możliwości złożenia korekty deklaracji. Poinformowano więc podatnika, że ma on przywilej korekty, a zrobiono to w celu "wskazania stronie sposobu rozwiązania opisanego przezeń problemu".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 punkt 4a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 tej ustawy procesowej, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługiwała na uwzględnienie.
Pytanie Skarżącej sformułowane we wniosku z dnia 19 grudnia 2008 r. dotyczyło tego, czy ciąży na niej obowiązek złożenia korekty deklaracji. Zatem na takie właśnie pytanie Organ zobowiązany był udzielić odpowiedzi – niewłaściwe było doszukiwanie się w tym pytaniu treści, których tam nie było, zwłaszcza, że zostało ono sformułowane przez profesjonalnego pełnomocnika K.. Skoro pytanie dotyczyło istnienia obowiązku, to Prezydent m. W. bezpodstawnie usiłował wskazać podatnikowi "sposób rozwiązania opisanego przezeń problemu". Art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji wymaga, aby interpretacja zawierała ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, a nie poradę na dowolny temat.
Nie można przy tym podzielić oceny Organu, że z udzielonej interpretacji nie wynika jego stanowisko, iż istnieje obowiązek korekty. Owszem, takie stanowisko wynika wyraźnie zarówno z samego rozstrzygnięcia (Prezydent uznał, iż stanowisko K. nie jest właściwe), jak też z akapitu drugiego strony trzeciej interpretacji, w którym użyto zwrotu, iż w razie stwierdzenia nieprawidłowości w uprzednio złożonej deklaracji podatnik "...winien ją stosownie skorygować". Wyraz "winien" nie może być w tym kontekście zrozumiany inaczej, jak wskazujący obowiązek.
Ponieważ, jak wynika z odpowiedzi Organu na skargę, pomiędzy Stronami właściwie nie istniej spór co do meritum (Prezydent m. W. przyznał w odpowiedzi na skargę, że w sprawie nie istnieje obowiązek korekty), to dla merytorycznej oceny stanowiska Prezydenta m. W. ujawnionej w interpretacji wystarczające jest wskazanie, że art. 81 § 1 Ordynacji ustanawia jedynie prawo podatnika do korekty, zaś obowiązek korekty wynika z art. 6 ust. 9 punkt 2 ustawy w związku z art. 6 ust.
3. Skoro - jak wynika z wniosku K. – żadna z okoliczności z art. 6 ust. 3 ustawy, mających wpływ na wysokość podatku, nie uległa zmianie (nie zmieniła się np. powierzchnia gruntu albo przeznaczenie budynku), to obowiązek korekty nie istnieje. Zatem stanowisko K. powinno być ocenione jako w pełni prawidłowe, co też w dalszym postępowaniu uczyni Prezydent m. W..
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. W kwestii wstrzymania jej wykonania Sąd orzekł na podstawie art. 152, zaś w kwestii kosztów postępowania – na podstawie art. 200 tej ustawy procesowej.