Uzasadnienie
M. W. (zwany dalej: "Skarżącym") wniósł w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r., 2011 r., 2012 r., 2013 r., 2014 r., 2015 r.
Następnie Sąd ustalił na podstawie informacji przekazanych przez pełnomocnika strony skarżącej, że skarżący M.W. zmarł w dniu 20 lutego 2017 r. Biorąc powyższe pod uwagę tut. Sąd postanowieniem z dnia 13 czerwca 2017 r. zawiesił postepowanie sądowe w niniejszej sprawie.
Pismem z dnia 29 czerwca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 13 czerwca 2017 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz wskazując w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) – zwanej dalej: "O.p.", zasady sukcesji zobowiązań podatkowych odnoszą się tylko do podatników i płatników. Natomiast skarżący M. W. nie miał w niniejszej sprawie statusu podatnika ani płatnika, lecz osoby trzeciej w rozumieniu art. 107 – 118 O.p. Natomiast ustawa Ordynacja podatkowa nie przewiduje następstwa prawnego w przypadku śmierci osoby fizycznej będącej osobą trzecią.
W konsekwencji spadkobiercy tych podmiotów nie wstępują z mocy przepisu art. 97 § 1 O.p. w prawa i obowiązki zmarłego. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się również na poglądy wyrażone w wymienionym przez siebie orzecznictwie sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznawać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Przepis ten stanowi zatem podstawę do dokonania przez wojewódzki sąd administracyjny autokontroli wydanego postanowienia i w przypadku stwierdzenia zaistnienia zawartych w nim przesłanek uchylenia go bez konieczności przesyłania akt sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Celem instytucji autokontroli jest możliwość dokonania przez Sąd I instancji ponownego rozpoznania sprawy i zmiany powziętej decyzji, czy też "naprawienia błędów".
Uchylenie zaskarżonego postanowienia i ponowne rozpoznanie sprawy powinny mieć miejsce wówczas, gdy sąd podziela podniesiony w zażaleniu zarzut nieważności postępowania lub uznaje, że jest ono oczywiście uzasadnione. Powyższy wyjątek od zasady dewolutywności zażalenia jest uzasadniony względami ekonomii postępowania (por. A. Wróbel (w:) K. Chorąży, W. Taras, A. Wróbel, Postępowanie administracyjne..., s. 337).
W ocenie Sądu, zażalenie organu oraz przedstawiona w nim argumentacja w kwestii sukcesji zobowiązań podatkowych, są oczywiście uzasadnione, co potwierdzają również poglądy wyrażone w wymienionych przez organ orzeczeniach sadów administracyjnych. Biorąc powyższe pod uwagę tut. Sąd postanowił uchylić na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. swoje wcześniejsze postanowienie z dnia 13 czerwca 2017 r. o zawieszeniu postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Jednocześnie Sąd biorąc pod uwagę argumentację organu przedstawioną w zażaleniu w kwestii sukcesji zobowiązań podatkowych, rozważył kwestię umorzenia niniejszego postępowania sądowego, uznając że skoro spadkobiercy Skarżącego nie wstępują w jego prawa i obowiązki objęte zaskarżoną decyzją, to niniejsze postępowanie sądowe winno być umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 p.p.s.a.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.