Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2021 r. określającą M.M. (dalej: "Skarżący") kwotę do zwrotu na rachunek bankowy i kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za luty 2015 r. oraz kwoty do zwrotu na rachunek bankowy, kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy i kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2016 r.
Powyższa decyzja została doręczona na adres elektroniczny pełnomocnika Skarżącego w dniu 29 marca 2022 r.
Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, wniósł za pośrednictwem organu skargę na przedmiotową decyzję w dniu 29 kwietnia 2022 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym, w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W rozpoznawanej sprawie, decyzja stanowiąca przedmiot skargi wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 29 marca 2022 r. Termin 30 dni na złożenie skargi przypadał zatem na dzień 28 kwietnia 2022 r. i był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie.
Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona w dniu 29 kwietnia 2022 r., czyli już po upływie terminu do wniesienia skargi.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że Skarżący wniósł skargę z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a, co czyni skargę spóźnioną.
Mając zatem na uwadze, że czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.