Uzasadnienie
- 1) Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona – tj. zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Okoliczności uzasadniające potrzebę przyznania stronie prawa pomocy powinna wykazać – strona.
- 2) Skarżąca A. B. wnioskiem zawartym na formularzu PPF (data 19/6/2017 r), zwróciła się przyznanie prawa pomocy. Powołała się na złą sytuację materialną. Wskazała, że posiada dochód z pracy w wysokości ok 10 tys zł, lecz obciążają ją koszty czynszu, kredytu mieszkaniowego, koszt kart kredytowych, ubezpieczenie majątku, utrzymanie córki i in. Załączyła, m.in., wyciągi z rachunków bankowych, deklaracje podatkowe.
- 3) Odpowiedzi na wezwanie referendarza sadowego o udzielenie dodatkowych informacji – nie udzieliła.
- 4) Jedyny wymagany na obecnym etapie koszt sądowy, to wpis od zażalenia w kwocie 100 zł w badanej przez urzędnika sądowego sprawie. Do tego zakresu prawa pomocy, tj kosztów wymagalnych, referendarz sądowy ograniczył rozpoznanie wniosku: sytuacja życiowa Strony Skarżącej może bowiem zmieniać się i należy każdorazowo badać ją – przed udzieleniem Stronie pomocy. Referendarz sądowy, na tym etapie postępowania, daje wiarę twierdzeniom Strony o subiektywnym przekonaniu o jej nienajlepszej sytuacji życiowej, jednakże bez złożenia przez Stronę dokumentów wymienionych w wezwaniu z 23/6/2017 r., czyli bez konkretnych wartości liczbowych i "ekonomicznych" nie może – z korzyścią dla Strony – ocenić jej oświadczeń. Tym bardziej, ze jak wynika z zestawienia deklaracji z rubryki 11 formularza i rubryki 10, nie wiadomo, czy Skarżącej, po zaspokojeniu ciążących na niej zobowiązań, pozostają jakiekolwiek wolne środki. Nie wiadomo również, czy Skarżąca uzyskuje jakiekolwiek dodatkowe środki z tytułu opieki nad dzieckiem. Referendarz sądowy nie doszukał się powodów, czemu Skarżąca nie zamierza wygospodarować środków na poczet wpisu od zażalenia w wysokości 100,- zł, nawet kosztem opłat za media, lecz dąży do obciążenia tymi kosztami społeczeństwa: - i to w sytuacji, kiedy jej sytuacja życiowa pozostała w gruncie rzeczy niewykazana.
- 5) Dlatego, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., należy zadecydować jak w sentencji.