Uzasadnienie
Skarżąca – V. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie odmowy potrącenia z wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa zaległości w podatku od gier za czerwiec 2011 r.
W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a także możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżąca uzasadniła wniosek spełnieniem przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. Podniosła, że na etapie uzyskiwania zezwolenia przygotowano prognozy finansowe, przewidujące podatek w wysokości 180 Euro miesięcznie, a jego podwyższenie do wysokości 2.000 zł miesięcznie spełnia ww. przesłankę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do unormowań art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270), dalej: "P.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Przepis ten nie wypowiada się w kwestii szczegółowych przesłanek, których zaistnienie uzasadniałoby podjęcie decyzji, stwierdza jedynie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić zwłaszcza wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotychczasowe orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przyjmowało, że powodem wstrzymania wykonania decyzji może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącemu niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu lub czynności, które następnie przez tenże Sąd zostałyby wzruszone.
Bezspornie natomiast z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika konieczność wykazania prawdopodobieństwa wystąpienia w rzeczywistości okoliczności opisanych w hipotezie tego przepisu.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, stwierdził, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Zatem mając na uwadze powołane przepisy, stanowisko sądów administracyjnych oraz stan faktyczny, stwierdzić należy, że Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała w sposób wystarczający dlaczego wykonanie zaskarżonej decyzji, miałoby spowodować powstanie znacznej szkody. Skarżąca bowiem jedynie lakonicznie uzasadniła swój wniosek. Stwierdziła, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody. Jako powód uzasadniający wstrzymanie zaskarżonej decyzji podała, że prognozy finansowe przygotowane przez Skarżącą przewidywały podatek w zryczałtowanej wysokości 180 EURO, natomiast zapłata podatku w wysokości 2.000 zł spełnia – zdaniem Skarżącej – przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia.
Zdaniem Sądu Skarżąca powinna dokładnie wykazać (wyliczyć), w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji jej zaszkodzi. Samo bowiem złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz wskazanie, że Skarżąca byłaby w stanie uiszczać podatek w wysokości 180 EURO miesięcznie natomiast nie będzie w stanie uiszczać podatku w wysokości 2.000 zł miesięcznie, jest niewystarczające dla jego pozytywnego załatwienia.
Ponadto Sąd wskazuje, że zobowiązanie podatkowe jest ze swej istoty świadczeniem odwracalnym i w przypadku uiszczenia podatku nienależnego podlega zwrotowi wraz z odsetkami.
Z tych przyczyn na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.