Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2009 r. Skarżąca została wezwana pismem z dnia 16 lipca 2009 r. do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł. W wezwaniu zawarto pouczenie, że nieuiszczenie wpisu sądowego w terminie siedmiu dni spowoduje odrzucenie skargi.
Z akt sprawy wynika, iż wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego Skarżąca otrzymała w dniu 21 lipca 2009 r. (k. 26 akt sądowych).
Jak wynika z dokumentacji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczącej opłat sądowych, Skarżąca uiściła w dniu 27 lipca 2009 r. wpis sądowy w wysokości 100 zł (sto złotych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga.
Jeśli należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd.
Należy zauważyć, że w rozpoznanej sprawie w odpisie zarządzenia skierowanego do Skarżącej w sposób prawidłowy zostało zawarte wezwanie do uiszczenia należnego wpisu. Wpis został określony w wysokości 200 zł (słownie: dwieście złotych), stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).
Termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg 22 lipca 2009 r. i upłynął z dniem 28 lipca 2009 r. (wtorek). Wpis od skargi w niniejszej sprawie został uiszczony w wysokości 100 zł (słownie: sto złotych). Skarżąca nie uiściła we wskazanym terminie, wpisu od skargi w pełnej wysokości.
Sąd był zatem zobligowany, w oparciu o art. 220 § 3 P.p.s.a., orzec, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a.