Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Izba Skarbowa w W. po rozpatrzeniu zażalenia B.Z. z dnia [...] listopada 2004 r. uchyliła w całości postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych do postępowania egzekucyjnego i umorzyła postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Dyrektora [...] Oddziału ZUS w W..
Postanowienie to w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zakwestionował wierzyciel, który jednocześnie był organem egzekucyjnym i organem orzekającym w sprawie w I instancji.
W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako u.p.p.s.a. - podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi nie może być organ, który orzekał w sprawie w I instancji (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2002 r., sygn. akt III SA 393/01, postanowienie NSA w Gdańsku z dnia 19 października 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 2159/00). Nie ma on bowiem interesu prawnego w rozumieniu ww. przepisu. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawało by temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienie strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień takich nie przewidują przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tym stanie rzeczy skarga wniesiona przez ZUS na postanowienie Izby Skarbowej, rozpatrującej zażalenie na postanowienie skarżącego podmiotu była niedopuszczalna jako wniesiona przez nieuprawniony podmiot i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.