Uzasadnienie
Skarżąca – B. Sp. z o.o., reprezentowana przez prokurenta M.G., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powołane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] marca 2016 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 21 kwietnia 2016 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 złotych w terminie siedmiu dni od doręczenia odpisu zarządzenia.
Natomiast na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 kwietnia 2016 r., skarżąca została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego skargi, poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentowania spółki w dacie wniesienia skargi.
W powyższych wezwaniach zawarto pouczenia, że nieuiszczenie wpisu oraz nieuzupełnienie braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwań, spowoduje odrzucenie skargi.
Wezwania zostały doręczone w dniu 27 kwietnia 2016 r.
Z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego oraz nieuzupełnienie braku formalnego skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 9 czerwca 2016 r. odrzucił wniesioną w niniejszej sprawie skargę.
Powyższe postanowienie doręczono 17 czerwca 2016 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru.
W dniu 21 czerwca 2016 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego oraz uzupełnienia braku formalnego skargi.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżąca wniosła majątek do innego podmiotu i faktycznie nie prowadzi żadnej działalności oraz nie zatrudnia pracowników. Adresem do doręczeń jest Firma C. S.A. Korespondencję odebrała nowa pracownica firmy C. S.A., która ma obowiązek przekazywać pisma urzędowe i sądowe do kancelarii prokurenta spółki M. G.. Po zapoznaniu się z treścią wezwania błędnie uznała, że jest to, po raz kolejny, wysłane to samo pismo. Nie wiedziała, że należy porównać sygnaturę akt sprawy. W sprawie III SA/Wa 1178/16 braki formalne i wpis zostały uiszczone w terminie. W ocenie skarżącej, powyższe okoliczności świadczą o braku winy w uchybieniu terminu.
Do wniosku skarżąca załączyła potwierdzenie uiszczenia wpisu sądowego oraz wydruk z KRS.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu tego terminu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 25 listopada 2011 r. (II OZ 1123/11) zasadniczym celem przywrócenia terminu jest wyeliminowanie negatywnych skutków jego uchybienia, w sytuacji gdy do uchybienia tego doszło w rezultacie okoliczności niezawinionych przez stronę, zobligowaną do dokonania czynności procesowej w oznaczonym czasie. Jeszcze dobitniej podobny pogląd Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w postanowieniu z 31 sierpnia 2011 r. (II FZ 412/11) stwierdzając, że instytucja przywrócenia terminu służy pogodzeniu zasady sprawności postępowania (art. 7 P.p.s.a.), której służą m.in. wymogi proceduralne dotyczące terminów, z prawem do sądu.
Z powyższego wynika zatem, że przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu intencją ustawodawcy było umożliwienie stronie obrony swoich praw przed sądem w sytuacji, gdy upływ tego terminu wywołał negatywne dla niej skutki, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Konieczną i zarazem podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać czynności sądowej. Przepisy art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a., stanowiąc o tej przesłance nie określają, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony ubiegającej się o przywrócenie terminu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 października 2010 r. (II FZ 534/10) ocena ta została pozostawiona uznaniu sądu, który brak winy w uchybieniu terminu powinien oceniać z wykorzystaniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.
W ocenie Sądu, przesłanka braku winy określona w art. 86 § 1 P.p.s.a. nie została w niniejszej sprawie spełniona.
Skarżąca swój wniosek uzasadniła niezatrudnianiem pracowników oraz zaprzestaniem prowadzenia działalności, w związku z czym adresem do doręczeń spółki jest adres innego podmiotu (C. S.A.). Zdaniem skarżącej, nowa pracownica C. S.A. miała obowiązek przekazywać korespondencję kierowaną do skarżącej do Kancelarii [...]. Powyższego nie uczyniła, bowiem nie porównała sygnatur na pismach i uznała, że wezwania do niniejszej sprawy są dwukrotnie wysłane w tej samej sprawie.
Odnosząc się do powyższej argumentacji w pierwszej kolejności zauważyć należy, że wbrew twierdzeniem prokurenta spółki, wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego oraz uzupełnienia braku skargi, skierowane na adres skarżącej wskazany w skardze, odebrała nie pracownica innej spółki, ale – jak wnika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru – pan M.P., który odbiór korespondencji potwierdził, poza własnoręcznym podpisem, również pieczęcią skarżącej – B. Sp. z o.o. (k-10 akt sądowych). Tym samym, argumentacja wniosku dotycząca nieprzekazania korespondencji przez nowozatrudnioną pracownicę innego podmiotu jest zupełnie chybiona.
Co równie istotne, skoro skarżąca prowadzi spory sądowe, to jako podmiot dbający należycie o swoje interesy powinna tak zorganizować swoją działalność w zakresie odbioru korespondencji dokumentów, aby móc terminowo dokonywać czynności procesowych. Ewentualne zaniedbania osób upoważnionych przez skarżącą do odbioru korespondencji polegające na nieprzekazaniu odebranej korespondencji, czy też niepoinformowaniu o tym fakcie, należy oceniać jedynie w granicach ryzyka podjętego przez spółkę w zakresie organizacji obiegu korespondencji i przepływu informacji.
Tym samym, w ocenie Sądu, skarżąca w rozpatrywanym wniosku nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego i uzupełnienia braku formalnego skargi.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.