Uzasadnienie
Pismem z 4 maja 2010 r. pełnomocnik z urzędu Skarżącego K. G. – adwokat P.I. wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Wyjaśnił, iż stosownie do obowiązków wynikających z faktu bycia pełnomocnikiem z urzędu sporządził i przesłał Skarżącemu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 marca 2010 r.
Pełnomocnik oświadczył, iż koszty z tytułu udzielonej pomocy prawnej nie zostały opłacone ani w całości ani w części.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy także sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Obowiązkiem Referendarza sądowego w niniejszym postępowaniu było ustalenie, czy pomoc prawna została rzeczywiście udzielona. W wypadku sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wyrazem udzielenia pomocy prawnej jest opinia sporządzona na piśmie i doręczona stronie. Sporządzenie takiej opinii i przekazanie jej stronie powinien wykazać pełnomocnik ubiegający się o wynagrodzenie. Z pisma pełnomocnika z 4 maja 2010 r. wynika, iż sporządzono opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i wysłano ją Skarżącemu. W konsekwencji spełnione zostały przesłanki do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwane dalej – rozporządzeniem.
Z przepisu §2 ust. 2 rozporządzenia wynika, że podstawę zasądzenia powyższej opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 rozporządzenia. Opłata ta nie może być jednak wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Zgodnie z §18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji dla adwokata wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Jak stanowi z kolei §18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, a do takiej właśnie należy niniejsza sprawa, wynoszą 240 zł.
W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie, zgodnie z §18 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. z §18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawka za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 120 zł.
Zaznaczyć jednocześnie należy, że w myśl §2 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W związku z powyższym, na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu